Υπάρχουν στιγμές που χαράσσονται για πάντα στη μνήμη μας. Για πολλούς από εμάς, η εικόνα του νεαρού Σωτήρη Νίνη με τη φανέλα του Παναθηναϊκού και της Εθνικής ομάδας, γεμάτου όνειρα και ενέργεια, είναι μια από αυτές. Ένα παιδί που μεγάλωσε στις ακαδημίες της Παιανίας και βρέθηκε ξαφνικά να γίνεται σύμβολο ελπίδας για το ελληνικό ποδόσφαιρο, το «χρυσό αγόρι» (αυτό που σήμερα αποκαλούν wonderkid) που όλοι περίμεναν να γράψει τη δική του μεγάλη ιστορία.
Σαν χθες στριφογυρνάει στο μυαλό μου το ντεμπούτο του. Του Αϊ Γιαννιού ήταν, το 2007, ένα 16χρονο παλικαράκι έπαιρνε φανέλα βασικού από τον Μουνιόθ σε ένα ματς με το Αιγάλεω και είχε αφήσει κόσμο και κοσμάκι με το στόμα… ανοιχτό.
Το χαμόγελο του μετά το τέλος του αγώνα ήταν όλα τα… λεφτά. Τόσο λαμπερό, όσο και θα μπορούσε να ήταν και η καριέρα του, αν δεν είχε τόσες ατυχίες. Γιατί εδώ που τα λέμε, η Θεά Τύχη τον… πρόδωσε.
Aγαπήθηκε, αποθεώθηκε, λατρεύτηκε. Κατέκτησε τίτλους, έπαιξε σε Μουντιάλ και Euro. Και όλα αυτά τα έζησε. Νωρίς στην καριέρα του, με δύναμη και με τη σεμνότητα που πάντα τον χαρακτήριζε.
Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ρωτούσε για “αυτόν τον μικρό που έχει ο Παναθηναϊκός”, η Πόρτο τον είχε στη λίστα της, η Γιουβέντους τον παρακολουθούσε για ένα διάστημα.
Ωστόσο η ποδοσφαιρική του πορεία δεν ήταν ποτέ μια ευθεία γραμμή. Είχε τα πάνω και τα κάτω της, απότομες στροφές, ανατροπές και δυσκολίες. Και επιλογές. Η Πάρμα η πρώτη ατυχία. Σε μια ιταλική ομάδα η οποία διαλύθηκε και δεν του άφησε περιθώριο για να παλέψει για το άλλο όνειρο. Αυτό της ευρωπαϊκής καριέρας.
Οι τραυματισμοί στάθηκαν πολλές φορές εμπόδιο, έκλεψαν από τον Νίνη την αγωνιστική συνέχεια που άξιζε το ταλέντο του. Εκείνος, όμως, δεν λύγισε. Πάλευε ξανά και ξανά να βρει τη δύναμη να επιστρέψει, να σταθεί στα πόδια του και να χαμογελάσει στο χορτάρι.
Και το έκανε με αξιοπρέπεια. Ίσως να μπορούσε να πετύχει περισσότερα, ίσως η μοίρα να του στέρησε στιγμές που του άξιζαν, όμως ο ίδιος νιώθει ευλογημένος για όσα έζησε. Και εμείς για όσα ζήσαμε μαζί του.
Υ.Γ. «Μεγαλώσαμε Σώτο…»
