Υπήρξαν στιγμές στο παρελθόν που ορισμένοι αθλητές με διακρίσεις τους ανάγκασαν τους Έλληνες να… χαζέψουν διοργανώσεις του κλασσικού αθλητισμού.
Από την Άννα Βερούλη στο νεόδμητο Ολυμπιακό Στάδιο αρχές δεκαετίας του ’80 και το ρεκόρ της Σακοράφα στον ακοντισμό στο ίδιο διάστημα, μέχρι τη Νίκη Μπακογιάννη, την Βούλα Πατουλίδου λίγο αργότερα.
Ακολούθησαν η Βασδέκη, ο Κεντέρης, ο Ιακωβάκης και βέβαια η Στεφανίδη. Δεν ήταν οι μόνοι ήταν όμως οι βασικοί πριν εμφανιστεί ο Μϊλτος Τεντόγλου και πλέον ο Εμμανουήλ Καραλής.
Ο πρώτος έχει κατακτήσει την κορυφή όλων των διοργανώσεων και πρωταγωνιστεί στο μήκος σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χρόνια, ο δεύτερος άλλαξε αγωνιστικό επίπεδο και μέσα σε έναν χρόνο έχει καταρρίψει 8 φορές το Πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ.
Αμφότεροι ήταν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του Βόλου. Όπως η Τζένγκο, όπως η Δόση και η Γκούσιν, όπως πολλοί ακόμη για να μην αδικήσουμε κανένα από τα παιδιά που κάνουν τον αγώνα τους για να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, να πιάσουν όρια και να συμμετάσχουν σε μεγάλες διοργανώσεις.
Μπορεί κάποτε να γέμισε το Ολυμπιακό Στάδιο για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου (πέρασαν 40 και πλέον χρόνια..), να μισο… γέμισε για τα το σπουδαίο μίτινγκ που διοργάνωσε ο Πανελλήνιος του Μίνωα Κυριακού, τα «Τσικλητήρια» με τη συμμετοχή σπουδαίων αστέρων του παγκόσμιου κλασσικού αθλητισμού.
Είναι το τελευταίο μίτινγκ στίβου που οι Έλληνες θεώρησαν σημαντικό για να πάρουν τα παιδιά τους και να πάνε στο στάδιο. Η λάμψη των ξένων πρωταθλητών τραβούσε τα βλέμματα. Ακόμη και τότε, όπως και τώρα οι εγχώριες διοργανώσεις… σνομπάρονταν από τους ίδιους ανθρώπους που έδειχναν ενδιαφέρον για τα διεθνή μίτινγκ.
Ένα ακόμη παράδειγμα για το ότι ο Έλληνας ακολυθεί τη λάμψη και όχι το σπορ. Πάει καλά η ομάδα του; Είναι κοντά της και ανεβάζει βίντεο στα social. Δεν πάει καλά; Απέχει ή το λιγότερο πάει σε άλλο σπορ που διεκδικεί πράγματα. Διαχρονική ελληνική πραγματικότητα με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Είναι λυπηρό να γίνεται Πανελλήνιο ρεκόρ 6.08 στο επί κοντώ και ο Καραλής να πηδάει στον Βόλο μεταξύ συγγενών και φίλων. Είναι λυπηρό οι αθλητές του στίβου να κάνουν προσπάθειες υπέρβασης μπροστά σε καρέκλες. Χωρίς χειροκρότημα, χωρίς κίνητρο.
Δυστυχώς αυτή είναι η αθλητική παιδεία του τόπου. Όπου δεν υπάρχει αντίπαλος, πείραγμα, τοξικότητα, ο Έλληνας δεν ασχολείται. Αρνείται να σκεφτεί πως ο αθλητισμός σημαίνει προσπάθεια και προσωπικές θυσίες. Αρνείται να παραστεί ακόμη και σε αγώνες που δεν χρειάζεται να πληρώσει εισιτήριο για να δει αθλητές και αθλήτριες που στο εξωτερικό γεμίζουν στάδια.
Αθλητές θα συνεχίσει να βγάζει η χώρα. Ελπίζουμε κάποιοι εξ αυτών να είναι σε υψηλό επίπεδο. Πρωτίστως όμως οφείλουν όσοι αγαπούν τον κλασσικό αθλητισμό να σκεφτούν τρόπους για να βάλουν σε σταθερή βάση το άθλημα στο σπίτι του Έλληνα. Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να βλέπουμε περιορισμένο ενδιαφέρον παιδιών για να ασχοληθούν και φιλάθλων για να τα υποστηρίζουν.
