Ο Γιάννης είναι η μεγάλη κουβέρτα, αλλά δεν φτάνει για να καλύψει τα πάντα. Το σχετικό μάθημα διδάχθηκε από την καλή και από την ανάποδη το περσινό καλοκαίρι, ανάμεσα στο Προολυμπιακό και το Ολυμπιακό τουρνουά. Ο Greek Freak ήταν ο Σούπερμαν, έκανε εύκολα τις καλύτερες του εμφανίσεις με την φανέλα της Εθνικής ομάδας, κυριάρχησε. Η υπόλοιπη ομάδα τον υποστήριξε πειστικά στο Σ.Ε.Φ. και πιο αδύναμα όταν ο βαθμός δυσκολίας ανέβηκε κατακόρυφα: Καναδάς, Ισπανία, Γερμανία. Στη νίκη της Αυστραλίας τρακάραμε το ταβάνι μας.
Διαφορές σε σχέση με πέρσι, πολλές, πιο πολλές από όσες ο προπονητής θα επιθυμούσε. Οι απουσίες των Καλάθη και Γουόκαπ αφαιρούν αμυντική ικανότητα και έλεγχο του ρυθμού. Αυτή του Παπαγιάννη τον ένα αξιόπιστο 7-footer που αυτή η ομάδα διαθέτει.
Ο τραυματίας Χαραλαμπόπουλος δεν αναβαθμίστηκε με τον Ρογκαβόπουλο, ενώ το βαρύ συμβόλαιο που πήρε ο Αβδάλας στο Βιρτζίνια Τεκ τον καλεί δυστυχώς νωρίς-νωρίς στο Αμέρικα. Ο κοινός παρονομαστής είναι το μέγεθος.
Η επιστροφή του Σλούκα στα γαλανόλευκα φέρνει δικαιολογημένη αισιοδοξία. Ο τελευταίος χορός του γκαρντ του Παναθηναϊκού για την μοναδική διάκριση που λείπει από την σπουδαία καριέρα του ισορροπεί σε σημείο πλεονάσματος την υπόθεση δημιουργία και σκορ σε σχέση με τον Γουόκαπ.
Ο σταθερά αινιγματικός Τάιλερ Ντόρσεϊ θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τα ελεύθερα σουτ που θα προκύψουν από τις διπλές καλύψεις στον Γιάννη. Ο Νίκος Χουγκάζ μετά από μια γεμάτη σεζόν στην Ανδόρρα είναι έτοιμος να αναλάβει κρίσιμους, σημαντικούς ρόλους, ενώ ο Βασίλης Τολιόπουλος είναι έτοιμος να πάρει τα ρίσκα που του αναλογούν όταν χρειαστεί σκορ από τον πάγκο. Η αγωνιστική κατάσταση του Κώστα Αντετοκούνμπο είναι ερωτηματικό, για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με την κατάσταση του γονάτου του.
Την ίδια στιγμή η παλιννόστηση του Θανάση Αντετοκούνμπο μοιάζει με τζογάρισμα, αφού έχει να πατήσει παρκέ περισσότερο από ένα χρόνο, έχει πάντως κάποια λογική μόνο αν υπολογίζεται ως λύση στο «5» αντί π.χ του Ζούγρη ή του Καραγιαννίδη. Ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου θα είναι για άλλο ένα καλοκαίρι η συγκολλητική ουσία, ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές – και όσο αντέξει. Ερωτηματικό είναι το κατά πόσο θα προλάβει τη 12άδα ο πριν 2 χρόνια πολύτιμος Γιαννούλης Λαρεντζάκης, ο οποίος έχει χάσει σημαντικό έδαφος τον τελευταίο χρόνο.
Αναζητώντας ένα τρίτο σωματοφύλακα πίσω από τους Γιάννη-Σλούκα, οι προβολείς πέφτουν νομοτελειακά στον Ντίνο Μήτογλου. Είτε ως «5», είτε ως «4», υπάρχουν ελάχιστα σενάρια διάκρισης που έχουν τον Μήτογλου απλώς συνεισφέροντα και όχι διακριθέντα. Μετά από μια χρονιά – πισωγύρισμα στον Παναθηναϊκό, ο 29χρονος ψηλός έχει την ευκαιρία φέτος να κάνει το τουρνουά της καριέρας του. Απόντος του Παπαγιάννη θα έχει δεδομένα 25 λεπτά και το θέμα είναι να βρει τους κώδικες εκείνους με τον Γιάννη προκειμένου να πάρει τα σουτ που θα τον βάλουν στο παιχνίδι από νωρίς – χωρίς αυτά έχει συχνά την τάση να «εξαφανίζεται» και μαζί να διογκώνονται τα αμυντικά του θέματα.
Ένα σχήμα με Σλούκα-Ντόρσεϊ-Παπανικολάου-Μήτογλου-Γιάννη έχει δεδομένες επιθετικές δυνατότητες, όσο και χτυπητές αμυντικές αδυναμίες. Το ζήτημα για τον Σπανούλη και το τεχνικό του επιτελείο είναι πως θα καταφέρει να ισορροπήσει το αμυντικό χάντικαπ προωθώντας παιδιά με αυτά τα χαρακτηριστικά (Κατσίβελης, Καλαϊτζάκης), αλλά και με ποιο τρόπο θα δίνει ανάσες στον Greek Freak χωρίς να παίρνουμε διαζύγιο από το καλάθι.
Κουβέντα για στόχους, ρεαλιστικά μιλώντας, δεν μπορεί να γίνει, όσο κι αν η φαγούρα του μεταλλίου εμφανίζεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Με τουλάχιστον τρεις ομάδες να είναι πολύ πιο μπροστά (Σερβία, Γερμανία, Γαλλία), την οικοδέσποινα Λετονία να είναι το μαύρο άλογο, το βλέμμα μας δεν μπορεί να πηγαίνει πιο μακριά από την Μεγαλόνησο, εκεί όπου μας περιμένουν εκτός από την Κύπρο οι Ιταλία, Ισπανία, Γεωργία και Βοσνία. Τούτο θα ίσχυε ακόμα και αν παρουσιαζόμασταν όσο πιο πλήρεις και υγιείς μπορούσαμε, πόσο μάλλον τώρα…
