Η αλήθεια είναι πως για το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλητών του μπάσκετ το να αγωνιστούν στο ΝΒΑ είναι το απόλυτο όνειρο. Και ποιος δεν θα ήθελε να παίξει στην καλύτερη λίγκα του κόσμου; Υπάρχουν φυσικά και εξαιρέσεις, που απαρνήθηκαν πεισματικά να περάσουν στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, μένοντας πιστοί στην ομάδα τους και το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον Σέρχιο Γιουλ δεν υπάρχει. Ο Ισπανός γκαρντ σχεδόν κάθε καλοκαίρι δεχόταν κρούσεις από ομάδες του ΝΒΑ, όμως ποτέ δεν σκέφτηκε να αφήσει τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Υπάρχουν φυσικά και οι περιπτώσεις που δίνουν τα… πάντα για να αγωνιστούν στο ΝΒΑ, όπως για παράδειγμα είχε κάνει ο Φακούντο Καμπάτσο. Ο Αργεντινός επέλεξε με κάθε κόστος να δοκιμάσει την τύχη του στο καλύτερο πρωτάθλημα του πλανήτη, έστω και αν στο τέλος της ημέρας δεν μακροημέρευσε και επέστρεψε στην Ευρώπη.
Την τελευταία τριετία πάντως, η τάση δείχνει να αλλάζει, αφού παίκτες που θα μπορούσαν κάλλιστα να συνεχίσουν να έχουν ρόλο στο κορυφαίο πρωτάθλημα του πλανήτη, επιλέγουν να μετακομίσουν στην Ευρώπη. Εβάν Φουρνιέ, τα αδέλφια Ερνάνγκομεθ, ο Μάριο Χεζόνια, ο Κέντρικ Ναν, ο Τσιμέζι Μέτου, ο Τζόρνταν Νουόρα, ο Τζαμπάρι Πάρκερ, ο Ντάνιερ Τάις, ο Ομέρ Γιούρτσεβεν και εσχάτως ο Σέικ Μίλτον, ο Οσέι Μπρίσετ, ο Λαμάρ Στίβενς είναι μερικοί από τους παίκτες, που για διαφορετικό λόγο ο καθένας άφησαν το ΝΒΑ και μετακόμισαν στην γηραιά ήπειρο.
Άλλοι γιατί… κουράστηκαν να αλλάζουν ομάδα κάθε χρόνο και αναζητούσαν τη σταθερότητα που προσφέρει η Ευρώπη. Άλλοι γιατί δεν είχαν τον ηγετικό ρόλο που ήθελαν και θα έβρισκαν πολύ πιο εύκολα σε μία ομάδα της Ευρωλίγκας. Άλλοι για την ατμόσφαιρα και γιατί ήθελαν να ζήσουν κάτι πιο έντονο, ενώ υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ταυτίστηκαν με μία ομάδα (βλ. Φουρνιέ, Χεζόνια) και είχαν ως στόχο κάποια στιγμή να φορέσουν τη φανέλα της.
Το φετινό καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός επιχείρησε να ταράξει τα ευρωπαϊκά… νερά, φτάνοντας μια ανάσα από μία τεράστια μεταγραφή. Ίσως τη μεγαλύτερη των τελευταίων χρόνων στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, αν ρίξει κανείς μια ματιά στον ρόλο, τον χρόνο και τα νούμερα που είχε ο Γιόνας Βαλαντσιούνας στο ΝΒΑ. Προσθέστε δε πως ο Λιθουανός σέντερ είχε εγγυημένο συμβόλαιο στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου και οι «πράσινοι» επιχείρησαν να τον «αρπάξουν» από τα χέρια των πρωταθλητών Ντένβερ Νάγκετς, που τον υπολογίζουν για μπακ απ του Νίκολα Γιόκιτς.
Η μεταγραφή μπορεί να μην ολοκληρώθηκε για συγκεκριμένους και γνωστούς πλέον λόγους, όμως το γεγονός πως ένα ευρωπαϊκό κλαμπ, στην προκειμένη ο Παναθηναϊκός, ανάγκασε ακόμη και τους ανθρώπους της Λίγκας να ασχοληθούν με το θέμα, προκειμένου ο Βαλαντσιούνας να μην αποχωρήσει από το ΝΒΑ και τους Νάγκετς, δείχνει ξεκάθαρα πως η Ευρωλίγκα αρχίζει να αποκτά άλλη δυναμική. Ο Λιθουανός σέντερ των 995 αγώνων στο ΝΒΑ, με μέσο όρο σχεδόν double – double χαρακτήρισε εντυπωσιακή την προοπτική να αγωνιζόταν στον Παναθηναϊκό (τα είχαν βρει σε όλα για συμβόλαιο τριών ετών), παρότι γνώριζε πως η 14η σεζόν του στο κορυφαίο πρωτάθλημα του πλανήτη ήταν εγγυημένη.
Ο Βαλαντσιούνας επιζητούσε την σταθερότητα, ήθελε σε αυτή την φάση της καριέρας του να είναι πιο κοντά στην πατρίδα του και στους δικούς του ανθρώπους, να παίξει μπροστά σε ένα πιο θερμό κοινό. Το ίδιο συνέβη και το περασμένο καλοκαίρι με τον Εβάν Φουρνιέ, όταν ο Γάλλος άφησε τη μακρά πορεία του στο ΝΒΑ και ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού. Η περίπτωση του Κέντρικ Ναν είναι κάπως διαφορετική, αλλά με κοινό παρονομαστή, αφού εν τέλει το πακέτο της Ευρώπης κέρδισε τον Αμερικανό και στο νέο συμβόλαιο που υπέγραψε με τον Παναθηναϊκό, δεν μπήκε NBA out.
Αυτό που είναι ξεκάθαρο τα τελευταία χρόνια, είναι πως η Ευρωλίγκα κερδίζει έδαφος. Ολοένα και περισσότεροι παίκτες με σπουδαία καριέρα στο ΝΒΑ διαλέγουν την Ευρώπη, κάτι που γινόταν και στο παρελθόν, αλλά όχι με αυτή τη συχνότητα και είναι κάτι που προφανώς αναβαθμίζει το προϊόν από όλες τις απόψεις.
