Πρώτα το σοκ με τον άδικο χαμό των Ντιόγο Ζότα και Αντρέ Σίλβα και στην συνέχεια ο σοβαρός τραυματισμός του Τζαμάλ Μουσιάλα.
Με το που είδα τον Ντοναρούμα να ξαπλώνει πάνω στο σώμα του Μουσιάλα ήμουν σίγουρος. Δυστυχώς. Η κακιά η ώρα που λένε. Καμία πρόθεση, όλα με τρομερή ταχύτητα και αποφάσεις που – όσοι ξέρουν από ποδόσφαιρο – παίρνονται σε εκατοστά του δευτερολέπτου.
Ο Ιταλός τερματοφύλακας έφυγε από εκεί. Δεν το ήθελε αλλά δεν άντεχε και να βλέπει τον Μουσιάλα να σφαδάζει.
Είναι δυνατό παιδί ο Μουσιάλα, θα γυρίσει από αυτό. Δεν είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής που παθαίνει κάταγμα και καλείται να επιστρέψει. Θα τα καταφέρει.
Ένας φίλος μου είπε: “Αντί να χαλαρώνει στην Μύκονο και να παίρνει ανάσες, τον έβαλαν να παίξει μπάλα στις Ηνωμένες Πολιτείες”. Πόσο σωστό και ακολουθεί ένα μεγάλο γιατί;
Θα ασχοληθεί κανείς; Ο Ινφαντίνο περισσότερο στεναχωριέται που αποκλείστηκε ο Μέσι από την διοργάνωση, γιατί τα γήπεδα – αν δεν παίζει η Ρεάλ Μαδρίτης – είναι άδεια, σιγά μην ασχοληθεί με τον νεαρό Γερμανό.
Οι Ζότα και Σίλβα δεν θα επιστρέψουν ποτέ.
Κάθεσαι και διαβάζεις την ιστορία και τρελαίνεσαι. Γάμος προ ημερών, ένα μικρό χειρουργείο που του απαγόρευε να μπει σε αεροπλάνο, πόσταρε το βίντεο του γάμου του και λίγες ώρες μετά, ταξίδι με αμάξι από το Πόρτο για το Σαταντέρ για να περάσει με φέρρυ από το Σαταντέρ στο Πλίμουθ και μετά συνέχεια οδικώς προς το Λίβερπουλ για την προετοιμασία, να προλάβει τρέχοντας, ένα λάστιχο που έσκασε, μια φωτιά που ξέσπασε, μια οικογένεια να απορεί, τρία παιδιά δίχως πατέρα, γονείς να θάβουν τα παιδιά τους. Γιατί;
Κάθομαι και σκέφτομαι τους οπαδούς της Λίβερπουλ. Το Χέιζελ, το Χίλσμπορο, τώρα αυτό με τον Ζότα… δεν χάρηκαν ούτε την φιέστα τίτλου φέτος με τον ανόητο με το αυτοκίνητο που πήρε σβάρνα τον κόσμο και τραυμάτισε 109 άτομα με το τελευταίο να βγαίνει από το νοσοκομείο στις 30 Ιουνίου, πάνω από έναν μήνα μετά.
Γιατί να πρέπει να τρέξει ο Ζότα να προλάβει την Δευτέρα και την προετοιμασία και μετά από χειρουργείο. Δώστε λίγο αέρα στο πρόγραμμα. Άστε τα παιδιά να πάρουν ανάσες. Να μην είναι με την ψυχή στο στόμα, με δέκα μέρες διακοπές, με ταξίδια σε όλη την υφήλιο, για να βγάλουν χρήματα ποιοι; Για να χαμογελάει ο Ινφαντίνο. Για να τρίβει τα χέρια του ο Φλορεντίνο Πέρεθ; Για να σκέφτονται οι Βραζιλιάνοι τι χρυσωρυχείο είναι το παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων. Για να κάνει πάρτυ για μια τετραετία η Auckland FC με τα εκατομμύρια που έβγαλε σαν ερασιτεχνική ομάδα αν και τρώει δέκα γκολ.
Για ποιο λόγο γίνονται όλα αυτά. Για αυτούς με τα κουστούμια. Για να τους δείχνει η τηλεόραση και να λένε κοίτα τι καταφέραμε. Δεν καταφέρατε τίποτα, αποτύχατε.
