Τον Σεπτέμβριο του 2006 επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Ζερλάν και την Λυών, για έναν αγώνα του Champions League με αντίπαλο την Ρεάλ Μαδρίτης.
Αυτό που σου έκανε άμεσα εντύπωση και μετά από συζητήσεις με τους ανθρώπους των Γάλλων ήταν το πόσο οργανωμένα ήταν τα πάντα. Δεν ξέρω αν ήταν πρωτοφανές για την εποχή αλλά η Λυών εκτός από το προπονητικό της κέντρο, είχε δικό της εστιατόριο, δικό της ξενοδοχείο, δικό της νοσοκομείο. Όλα αυτά παροχές όχι μόνο για τους παίκτες αλλά για όλους τους εργαζόμενους στην ομάδα. Όλα αυτά δημιουργήθηκαν με τον σύλλογο να εκμεταλλεύεται άψογα τα χρήματα που εισέπραττε για έξι συνεχόμενα χρόνια από τις συμμετοχές στο Champions League καθώς την δεκαετία του ’00 αυτή ήταν η ομάδα που κυριαρχούσε στην Ligue 1. Το 2009 μάλιστα η Λυών ήταν το 12ο πιο προσοδοφόρο ποδοσφαιρικό σωματείο στην Ευρώπη.
Το τελευταίο μεγάλο βήμα του συλλόγου θα ήταν να αντικατασταθεί κάποια στιγμή το γέρικο, τσιμεντένιο, χωρίς καθίσματα στον χώρο των φανατικών, Ζερλάν με κάτι πιο σύγχρονο και έγινε και αυτό, Ο περίφημος Ζαν Μισέλ Ολάς που είχε αναλάβει τα ηνία του συλλόγου το 1987 και τα κράτησε ως το 2022 το κατάφερε και αυτό και το πρώτο ματς στο Παρκ Λιονέ έγινε το 2016 με την νίκη απέναντι στην Τρουά με 4-1.
Ούτε μια δεκαετία μετά, σε σοκάρει η είδηση ότι αυτή η ομάδα υποβιβάζεται στην Ligue 2 λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Μην βλέπετε ότι πούλησε το 2022 ο Ζαν Μισέλ Ολάς την ομάδα και είναι άμοιρος ευθυνών. Το σίγουρο είναι ότι κατάλαβε τι πάει να συμβεί και εγκατέλειψε το καράβι νωρίτερα. Η αλήθεια είναι βέβαια κάπου στην μέση και η βάση της είναι η πανδημία. Μπορεί η Λυών να είναι η πρώτη ομάδα στην ιστορία που χτυπήθηκε τόσο πολύ από τον κορωνοϊό. Βλέπετε η απόφαση της Ligue 1 να σταματήσει το πρωτάθλημα εκεί που ήταν όταν ξέσπασε ο Covid, μετά από 28 ματς σήμαινε ότι η έβδομη τότε Λυών δεν έπαιρνε Ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Σε συνδυασμό με την επανεκκίνηση με κλειστά γήπεδα, εμπορικές συμφωνίες που ακυρώθηκαν, τα άδεια ταμεία και την ομάδα μπλεγμένη σε πρότζεκτ και οικονομικές συμφωνίες που έπρεπε να τηρήσει και φυσικά τα δάνεια για την κατασκευή του γηπέδου, έφεραν την κατάρρευση.
Η ομάδα αναγκαζόταν κάθε σεζόν να πουλάει τους καλύτερους παίκτες για να είναι βιώσιμη και αυτό βέβαια σημαίνει ότι δεν έπαιζε κάθε χρόνο στην Ευρώπη. Η Λυών έπαιξε τελευταία φορά στο Champions League την σεζόν 19/20 όπου αποκλείστηκε στα ημιτελικά από την Μπάγερν Μονάχου την χρονιά της πανδημίας στον μονό ημιτελικό που έγινε στην Λισσαβόνα με σκορ 3-0.
Από τότε έπαιξε μόλις δύο χρονιές στην Ευρώπη και αυτές στο Europa League την σεζόν 21/22 όπου έφτασε στα προημιτελικά και πέρσι όπου επίσης αποχώρησε στα ημιτελικά σε εκείνο το επικό ματς στο Ολντ Τράφορντ με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Το χρέος του συλλόγου αυτή την στιγμή είναι κάπου ανάμεσα στα 450 και 500 εκατομμύρια Ευρώ. Τον Οκτώβριο άλλωστε ο νέος ιδιοκτήτης Τζον Τέξτορ είχε δηλώσει χρέος 422 εκατομμυρίων Ευρώ. Για το πρώτο εξάμηνο μόνο της σεζόν που πέρασε το έλλειμμα πήγε από τα 46,1 εκατομμύρια στα 117 εκατομμύρια.
Τον Νοέμβριο ο DNCG – ο οργανισμός που επιβλέπει την οικονομική κατάσταση των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών σωματείων στην Γαλλία – έθεσε το θέμα αναφέροντας την πιθανότητα απαγόρευσης μεταγραφών και υποβιβασμού κάτι που αποφασίστηκε επίσημα πριν μερικές ημέρες αν και η Λυών ήδη αναφέρει ότι θα κάνει έφεση στην απόφαση.
Τα δεδομένα αναφέρουν ότι η ομάδα πρέπει με κάποιον τρόπο να συγκεντρώσει τουλάχιστον εκατό εκατομμύρια από πωλήσεις παικτών και περιουσιακών στοιχείων μέσα στο καλοκαίρι για να ελπίζει στην ανατροπή της απόφασης του υποβιβασμού. Δεν μοιάζει απίθανο καθώς με τις αποχωρήσεις των Σερκί, Μπενράμα και Σαρ έχουν ήδη συγκεντρωθεί 52 εκατομμύρια και η δουλειά συνεχίζεται.
Δεν ξέρω αν έχετε δει φάουλ του Ζουνίνιο Περναμπουκάνο. Αν έχετε δει τον Μπενζεμά στα πρώτα του βήματα να καλπάζει στο γήπεδο και να διαλύει ομάδες μόνος του. Τον Μαλουντά, τον Τουλαλάν, τον Σόνι Άντερσον, τον Κρις, τον Κουπέ, παίκτες που πέρασαν και από την Ελλάδα τον Γκοβού, τον Αμπιντάλ και άλλους τόσους που ξεχνάω και δεν θα έπρεπε αλλά, μεγαλώσαμε.
Εκείνη η Λυών, εκείνο το υπόδειγμα λειτουργίας, η μόνιμη πρωταθλήτρια της δεκαετίας του ’00 κινδυνεύει με άμεσο υποβιβασμό που μοιάζει τόσο σίγουρος όσο και ότι τα φάουλ εκείνου του απίθανου Ζουνίνιο θα κατέληγαν στα δίχτυα του αντίπαλου τερματοφύλακα.
Όσοι θυμούνται ξέρουν.
