Η κλήρωση έφερε τη Ρέιντζερς στον δρόμο του Παναθηναϊκού για τα προκριματικά του Champions League. Και όπως κάθε φορά, ξεκίνησε η κουβέντα: «Δύσκολη ομάδα», «Έμπειρη στην Ευρώπη», «Δύσκολο ζευγάρι». Όλα αυτά σωστά. Αλλά δεν έχουν καμία σημασία.
Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να βρεθεί στη League Phase του Champions League, εκεί που παίζουν οι μεγάλοι, δεν έχει περιθώριο να κοιτάει ονόματα και φανέλες. Δεν γίνεται να ζυγίζεις κάθε αντίπαλο και να ψάχνεις την… καλή κλήρωση. Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος, και σίγουρα δεν υπάρχει Champions League χωρίς να περάσεις από “φωτιά”. Ασφαλώς και θεωρητικά, στα χαρτιά υπήρχαν πιο εύκολοι αντίπαλοι, αλλά και πάλι κανείς δεν θα εγγυώταν πρόκριση. Ίσα-ίσα, το άγχος θα ήταν μεγαλύτερο και τα πόδια πιο βαριά γιατί θα έμπαινε και ένα μεγάλο “πρέπει”΄.
Η Ρέιντζερς είναι μία από τις καλές ομάδες που θα μπορούσαν να εμφανιστούν στο δρόμο του “Τριφυλλιού”.. Κι αν δεν ήταν τώρα, θα ήταν αργότερα. Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να πάει στα παιχνίδια με τη λογική του «πώς θα την αποφύγουμε», αλλά με τη λογική του «πώς θα την αποκλείσουμε».
Αν θέλει να επιστρέψει εκεί που ανήκει, πρέπει να το δείξει. Όχι στα λόγια, αλλά στο χορτάρι. Όχι με θεωρίες, αλλά με προκρίσεις.
Οπότε εδώ κατά την προσωπική μου άποψη δεν χωρούν αναλύσεις για το αν «ήταν καλή ή κακή κλήρωση». Αν ο Παναθηναϊκός θέλει Champions League, πρέπει να κοιτάζει μόνο τον εαυτό του. Όχι τον αντίπαλο.
