Ολυμπιακός: Αυτό το “πρέπει” τελικά τον καταπλάκωσε

Είχε μόνο έναν μεγάλο μαχητή, έναν μεγάλο παίκτη να παλεύει μόνος του τον Εβάν Φουρνιέ που δυστυχώς αποδείχτηκε πως και με ρεκόρ 31 πόντων δεν ήταν δυνατόν να κερδίσει μόνος του μια τόσο μεγάλη και απαιτητική μάχη στην Έτιχαντ Αρένα.

Από την άλλη οι Μονεγάσκοι εμφανίστηκαν αρκετά διαβασμένοι, σκληροτράχηλοι στην άμυνα τους, στέρησαν από την ελληνική ομάδα κάθε ψήγμα δημιουργίας και την κράτησαν χιλιόμετρα μακριά από το συνηθισμένο υψηλού επιπέδου και γεμάτο φαντασία μπάσκετ που παίζει. Αν και η Μονακό στην δική της επίθεση δεν έκανε και τίποτα το σπουδαίο, εκτός από μερικές ομολογουμένως πολύ εντυπωσιακές φάσεις, ωστόσο ήταν ξεκάθαρα καλύτερη από τον Ολυμπιακό.

Είχε έναν σταθερά καλό Μάικ Τζέιμς, έναν οδοστρωτήρα με το όνομα Άλφα Ντιαλό, έναν δυναμικό και ιδιαίτερα δραστήριο Μπλοσομγκέιμ. (ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο) και τον Τζαϊτέ να γεμίζει τα καλάθια και να κερδίζει κατά κράτος τον Φαλ και σε κάποιες φάσεις ακόμα και τον Μιλουτίνοφ.

Αν και θεωρητικά η ελληνική ομάδα ήταν πιο πεινασμένη από τους αντιπάλους της, ωστόσο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου η εικόνα ήταν εντελώς αντίστροφη. Τα επιθετικά ριμπάουντ των παικτών του Βασίλη Σπανούλη είναι μια χαρακτηριστική κατηγορία στην στατιστική που αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Δυστυχώς όλοι οι Έλληνες που ήρθαμε στο Άμπου Ντάμπι, αλλά και όσοι έμειναν πίσω να το δουν στην τηλεόραση περιμέναμε να δούμε έναν ελληνικό τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία αλλά τελικά θα αρκεστούμε σε έναν μικρό τελικό με κονιάκ παξιμάδι και λίγο καφέ ελληνικό.

ΥΓ Καλή επιτυχία στον τελικό στον Βασίλη Σπανούλη και το ελληνικό επιτελείο του, καθώς επίσης και στους δύο Έλληνες παίκτες που έχει στην ομάδα του, Παπαγιάννη και Καλάθη.