Εθνική ομάδα: Από τον Ρανιέρι στον Φαν΄τ Σχιπ, η αξιολόγηση ενός προπονητή (pics)

Ο Αποστόλης Λάμπος γράφει για το κεφάλαιο "ομοσπονδιακός τεχνικός" που ταλανίζει την Εθνική ομάδα από το 2014 κι έπειτα αν και ίσως τα πράγματα θα έπρεπε να είναι πιο απλά και ποδοσφαιρικά.

Από το 2014 κι έπειτα, μεγαλύτερο θύμα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι η Εθνική ομάδα. Αποφάσεις χωρίς επιχειρηματολογία, αλλαγές τεχνικών χωρίς αξιολόγηση και λειτουργία ενός συγκροτήματος χωρίς ποδοσφαιρική γνώση, στήριξη και στεγανά. Και πως να προοδεύσει η ομάδα;

Από εκείνο το βράδυ στο Ρεσίφε, τον Ιούνιο του 2014, όταν ο Σάντος ουσιαστικά θα αποτελούσε παρελθόν από την ομάδα, χωρίς κανείς να τον έχει προσεγγίσει για επί της ουσίας ανανέωση συμβολαίου, η Εθνική ομάδα δεν μπορεί να ορθοποδήσει. Δεν έγινε προσπάθεια ανανέωσης στον προπονητή που πήγε την ομάδα στους 8 του EURO 2012 και παρά ένα πέναλτι στους 8 του Μουντιάλ του 2014.

Βέβαια κι εκείνος δήλωνε τότε πως ήθελε να προπονήσει ξανά σύλλογο και είχε αρνηθεί την αρχική πρόταση που είχε γίνει αρκετούς μήνες νωρίτερα ύψους 800.000 ευρώ. Με αποτέλεσμα ΕΠΟ και Σάντος να χαθούν στη μετάφραση και να φτάσουν σε ένα όχι τόσο βελούδινο διαζύγιο. Η ουσία ήταν όμως ότι η Εθνική θα άλλαζε ρότα.

Ο Φερνάντο Σάντος οδήγησε την Εθνική ομάδα στο EURO του 2012 και στο Μουντιάλ του 2014

Χωρίς καμία ποδοσφαιρική γνώση, χωρίς καμία ουσιαστική αξιολόγηση, χωρίς κανέναν ουσιαστικά λόγο το οικοδόμημα Ρεχάγκελ-Σάντος και οι αρχές της Εθνικής ομάδας των επιτυχιών “γκρεμίστηκαν” εν μία νυκτί. Έκτοτε η “γαλανόλευκη” πασχίζει να βρει τον δρόμο της. Δύο φορές μπήκε στις ράγες, αλλά και πάλι χωρίς λόγο εκτροχιάστηκε.

Αρχικά τα “κλειδιά” δόθηκαν στον Κλαούντιο Ρανιέρι, ο οποίος πήρε το χρίσμα με σκοπό να δημιουργήσει μια νέα ομάδα με νέα ταυτότητα επιθετική. Φυσικά, τέτοιες ριζικές αλλαγές δεν ξεκινούν από την κορωνίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά από τη βάση του. Από τις Ακαδημίες και τους συλλόγους. Έμοιαζε σαν απονενοημένο διάβημα και η Ελλάδα πήρε στο λαιμό της και τον Ρανιέρι. Ευτυχώς αυτός στη συνέχεια βρήκε το δρόμο του. Η Εθνική ομάδα όχι.

Ο Κλαούντιο Ρανιέρι περίλυπος στο εντός έδρας ματς με τα Νησιά Φερόε (0-1)

Συνέχισε ο Τσάνας για πέντε ματς ως υπηρεσιακός και στη συνέχεια η επιλογή “αναγέννησης” ήταν ο Σέρχιο Μαρκαριάν. Μια δοκιμασμένη λύση, που όμως σε ένα μπερδεμένο συγκρότημα δεν είχε το χρόνο να παρουσιάσει έργο. Άλλο ένας σύλλογος, άλλο μια Εθνική ομάδα. Η πρόσληψή του έμοιαζε με λύση ανάγκης και δεν ήταν προϊόν ποδοσφαιρικής γνώσης και πλάνου. Αποτέλεσμα; Τρία ματς χωρίς νίκη και να περάσει ο επόμενος.

Ο Σέρχιο Μαρκαριάν απορεί με όσα βλέπει στα Νησιά Φερόε από τους παίκτες του. Ήττα με 2-1.

Ο Μίχαελ Σκίμπε ήταν η επιλογή. Η επιστροφή σε Γερμανό τεχνικό, έξι χρόνια μετά τον Ρεχάγκελ ήταν άλλη μια επιλογή του στιλ: “Πάμε πάλι σε Γερμανό που είχαμε επιτυχία”. Και πάλι χωρίς να υπάρχει εθνικό ποδοσφαρικό σχέδιο. Ωστόσο έθεσαν κάποιους στόχους. Που ήταν προς την σωστή κατεύθυνση. Τουλάχιστον ο Σκίμπε κατάλαβε από νωρίς ότι πρέπει να προσαρμοστεί στα ελληνικά δεδομένα. Και το έκανε με επιτυχία.

Ο Μίχαελ Σκίμπε οδήγησε την ομάδα στα μπαράζ του Μουντιάλ του 2018 και στη συνέχεια αποπέμφθηκε

Δημιούργησε ένα σύνολο που άρχισε και πάλι να “νιώθει” Εθνική ομάδα και με σφιχτή τακτική κατάφερε να φτάσει μια ανάσα από το Μουντιάλ του 2018. Έπαιξε στα μπαράζ με την Κροατία, μετέπειτα φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπελλου με τη Ρωσία. Κι αντί η ΕΠΟ να “χτίσει” πάνω σε αυτή την προσπάθεια, αποφάσισε σαν “φίλαθλος” που εξετάζει μόνο το αποτέλεσμα αλλά όχι την πρόοδο, να τον αποπέμψει παρά το γεγονός ότι είχε την πλήρη στήριξη των παικτών του.

Επόμενος; Ο Άγγελος Αναστασιάδης. Καμία συνέχεια στον τρόπο λήψης αποφάσεων. Κανένα ποδοσφαιρικό σχέδιο από ανθρώπους που αποφασίζουν για το ποδόσφαιρο χωρίς να το έχουν σπουδάσει. Το θυμικό έλεγε ότι ο έμπειρος τεχνικός θα έφερνε την απαραίτητη πειθαρχία που θα συνόδευε τα προηγούμενα καλά αποτελέσματα.

Ο “εκρηκτικός” Άγγελος Αναστασιάδης δεν κατάφερε να στεριώσει στην Εθνική ομάδα

Μετά από μόλις 7 ματς η Εθνική ομάδα έζησε το μεγαλύτερο Live Show που είδαμε ποτέ. Προπονητής και παίκτες αλληλοκατηγορούνταν στα κανάλια. Μια “υστερία” και μια αλλοφροσύνη που θα ζήλευε και η καλύτερη σαπουνόπερα. Ομάδα έρμαιο, χωρίς στεγανά, χωρίς στήριξη. Το τέλος έμοιαζε προδιαγεγραμμένο. Και μετά τί;

Ο Τζον Φαν΄τ Σχιπ. Ένας τεχνικός χωρίς πολύ μεγάλη εμπειρία, χωρίς μεγάλες επιτυχίες, με βασικό του βιογραφικό την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Άγιαξ και την Εθνική Ολλανδία, αλλά και την ποδοσφαιρκή του φιλοσοφία, η οποία είναι προϊόν της σχέσης του με τον Γιόχαν Κρόιφ αλλά και τον Μάρκο Φαν Μπάστεν. Και αυτή η επιλογή δέχθηκε κριτική.

Όταν ήρθε ο Ολλανδός τεχνικός του ζητήθηκε να “χτίσει” μια ομάδα, που θα είναι και πάλι ομάδα, να πάρει αποφάσεις-τομές για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, να παρουσιάσει μια ομάδα που θα βασιστεί στην πραγματική αμυντική της ταυτότητα και που σε αυτή θα προσθέτει ο ίδιος στοιχεία της δικής του ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας και της ολλανδικής σχολής. Και εν πολλοίς το έκανε.

Ο Τζον Φαν’τ Σχιπ αποφάσισε να μην περιμένει το “τέλος” του, το ανακοίνωσε ο ίδιος

Δεν έχω σκοπό να εμβαθύνω. Το έχουμε κάνει πολλάκις από αυτή εδώ τη γωνιά. Η ποδοσφαιρική λογική θα έδειχνε/επέτασσε συνέχεια στη συνεργασία με πιο οριοθετημένους στόχους. Στη χώρα όμως που η ποδοσφαιρική λογική είναι είδος προς εξαφάνιση έγινε το φυσιολογικό. Να μη συνεχιστεί αυτή η συνεργασία.

Ο λόγος; Η κακή εμφάνιση στο τελευταίο παιχνίδι με το Κόσοβο. Η πραγματική αιτία; Οι ισοπαλίες με Σλοβενία, Κόσοβο και Γεωργία. Όταν λοιπόν η ποδοσφαιριρκή κεφαλή της χώρας είναι θιασώτης της νίκης και του αποτελέσματος, πως μπορούμε να ζητάμε από τους Έλληνες φιλάθλους να μην είναι; Όταν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε την εξέλιξη, πως μπορούμε να ζητάμε αποτελέσματα;

Η εξέλιξη είναι προαπαιτούμενο των αποτελεσμάτων. Οι διαρκείς αλλαγές προπονητών όχι. Τόσο στην περίπτωση του Σκίμπε, όσο και σε αυτή του Φαν’ Σχιπ έχουμε πισωγύρισμα. Χωρίς καμία διάθεση για ονοματολογία, το όνομα του Σάντος όλοι θα το ήθελαν, αλλά και μόνο να το συζητάμε είναι αντιποδοσφαιρικό τουλάχιστον προς ώρας.

Ο Φαν’τ Σχιπ έτυχε της πλήρους αποδοχής από τους παίκτες του

Όπως αντιποδοσφαιρικό είναι να λέμε ότι μπορούμε να περιμένουμε να βρούμε προπονητή τον Μάρτιο. Ανήκουστο. Να μείνει δηλαδή η ομάδα χωρίς εκλέκτορα, χωρίς κάποιον να προετοιμάζει την ομάδα ενόψει των φιλικών του Μαρτίου (που είναι πάντα σημαντικά για πολλούς λόγους) αλλά και πολύ περισσότερο για τα ματς του Ιουνίου στο Nations League.

Επιστρέφοντας στον Φαν΄τ Σχιπ, ο Ολλανδός τεχνικός αποφάσισε να μην περιμένει το ραντεβού με την ΕΠΟ. Ένιωσε πως δεν τον σέβονται. Ένιωσε πως δεν αξιολογήθηκε σωστά. Ή μάλλον δεν αξιολογήθηκε καθόλου. Άλλωστε η αξιολόγηση και το ραντεβού ανανέωσης θα έπρεπε να είχαν γίνει πριν τα ματς με την Ισπανία και το Κόσοβο. Δε μπορεί να αξιολογείται ένας τεχνικός από ένα ματς. Και δη το τελευταίο του υπάρχοντος συμβολαίου του.

Επίσης, κάθε κουβέντα για πρόταση στον Φαν΄τ Σχιπ για έναν χρόνο μετά από όσα έχουν γίνει είναι επίσης άκομψη. Άσχετα με το τί θα συμβεί τελικά.


Σχολιασμός

Γράψτε το σχόλιό σας