Ανδρούτσος: Ο θρίαμβος της υπομονής

Από την καφενειακή ισοπέδωση του «δεν κάνει» στην… ευκαιρία αλλαγής θέσης. Ο θρίαμβος του… ξεχασμένου Θανάση Ανδρούτσου στηρίζεται στην υπομονή του.

Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του ως μέλος των ακαδημιών του Ολυμπιακού στις προετοιμασίες της πρώτης ομάδας φαινόταν ότι έχει στοιχεία για να κάνει πράγματα στο ποδόσφαιρο.

Αρχικά σε ρόλο επιθετικού μέσου ή δεύτερου επιθετικού. Στη συνέχεια με παρουσία στα άκρα της επίθεσης (έχει παίξει και κόντρα στη Μπαρτσελόνα από αυτή τη θέση). Ακολούθησε η χρησιμοποίησή του – από τον Μαρτίνς – ως 8άρι όπου στην προετοιμασία των «ερυθρόλευκων» πριν δύο χρόνια όπου παρέα με τον νεαρό Σουρλή έκαναν… «παπάδες» στο 4-2-3-1 μπροστά από τους στόπερ.

Ως δεξιός οπισθοφύλακας είχε αγωνιστεί (για κάποια λεπτά μόνο εξ ανάγκης) και παλαιότερα, ενώ ο Όσκαρ Γκαρθία ήταν ο πρώτος που είχε δει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει στη θέση και τον τοποθέτησε εκεί, έστω και για μικρά διαστήματα ως αλλαγή.

Το μόνιμο πρόβλημα με τον Ανδρούτσο ήταν ένα. Ότι ουδέποτε πριν τη σεζόν που μόλις ολοκληρώθηκε, πήρε σταθερά ευκαιρίες σε μια θέση. Όποιος πιστεύει ότι οι παίκτες μπορούν ανά εβδομάδα να αλλάζουν θέσεις στο γήπεδο παίζοντας ημίχρονο ή 25λεπτα και να στέκονται αξιοπρεπώς σε αυτό το επίπεδο, απλώς δεν έχει σχέση με το άθλημα.

Το μεγάλο του όπλο όλα αυτά τα χρόνια που παλεύει για τις ευκαιρίες στον Ολυμπιακό είναι ένα. Η υπομονή. Ίσως είναι και αυτός που έχει κάνει την περισσότερη με δεδομένο ότι ενώ έδειχνε πράγματα δεν τον αξιολογούσαν σωστά. Άλλος στη θέση του μπορεί και να τα είχε παρατήσει, να μη δούλευε αρκετά και να χανόταν όπως τόσοι και τόσοι στο ποδόσφαιρο.

Η καθιέρωσή του σε αυτή τη θέση είναι καθαρά δική του νίκη. Είναι μεγάλη νίκη. Το καλοκαίρι ήταν αμφίβολη η παραμονή του στην ομάδα. Ο βασικός λόγος ήταν ότι τέτοιο συμπληρωματικό παίκτη θέλει κάθε προπονητής. Να μπορεί να είναι αξιοπρεπής παίζοντας 3-4 διαφορετικές θέσεις για μικρά διαστήματα.

Λίγο το γεγονός ότι ο Μαρτίνς τον εκτιμά, λίγο ότι συγκυρίες οδήγησαν στην παραμονή του στο ρόστερ κυρίως όμως ότι ο Ραφίνια με τον Ντρέγκερ δεν έδειξαν όσα περίμεναν οι «ερυθρόλευκοι» δημιούργησαν την πρώτη ουσιαστική ευκαιρία του Θανάση να παίξει σταθερά σε μια θέση. Να δουλέψει σε αυτή αφού δεν την ήξερε, προσπαθώντας να περάσει από το στάδιο του εξαιρετικού συμπληρωματικού σε αυτό του βασικού.

Καθιερώθηκε στον Ολυμπιακό, είναι πολύ κοντά να πάρει φανέλα… σπίτι του και στην Εθνική ομάδα. Όλα αυτά στην πρώτη χρονιά που παίζει τη θέση. Με δεδομένο ότι είναι από τα παιδιά που δουλεύουν έχει μπροστά του χρόνο εξέλιξης και βελτίωσης. Το… ταβάνι του είναι ψηλά. Στο χέρι του και το μυαλό του είναι να το ξεπεράσει.
Πρώτα όμως πρέπει να απολαύσει – γιατί του αξίζει και με το παραπάνω – τον θρίαμβο της υπομονής που έδειξε στα δύσκολα χρόνια που προηγήθηκαν.


Σχολιασμός

Γράψτε το σχόλιό σας

Δείτε Επίσης