Ο Βασίλης Δουρίδας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 52 ετών, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη κληρονομιά πάθους και αγάπης για την ομάδα του.
Γεννημένος το 1942 στην Αθήνα, ο Αττίλιο αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον Ολυμπιακό. Από τα φοιτητικά του χρόνια, μέχρι τις τελευταίες του μέρες, η θέση του ήταν πάντα ίδια: στα σκαλοπάτια της Θύρας 7, με την τρομπέτα στο χέρι, να δίνει ρυθμό στις ιαχές του πλήθους. Ήταν εκεί, σε κάθε γήπεδο, σε κάθε πόλη, σε κάθε νίκη και ήττα, εμψυχώνοντας τους παίκτες και συγκλονίζοντας τους φιλάθλους με τη χαρακτηριστική του μελωδία.
Η ζωή του δεν ήταν εύκολη. Είχε δεχθεί επιθέσεις, είχε προβλήματα υγείας και οι γιατροί τού είχαν ζητήσει να αφήσει την τρομπέτα. Εκείνος, όμως, απαντούσε πάντα το ίδιο: «Εγώ για τον Ολυμπιακό ζω!». Ήταν ένας απλός, πράος άνθρωπος, μα πάνω απ’ όλα αγνός οπαδός. Η φλόγα του για την ομάδα ξεπερνούσε κάθε λογική, κάθε όριο.
Το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου 1994, η καρδιά του δεν άντεξε. Ο Αττίλιο έφυγε από τη ζωή, προκαλώντας βαθιά συγκίνηση σε όλη την οικογένεια του Ολυμπιακού. Η τελευταία του επιθυμία πραγματοποιήθηκε: να ταφεί μέσα σε κόκκινο φέρετρο, στο χρώμα της αγαπημένης του ομάδας.
Οι ήχοι της τρομπέτας του δεν σίγησαν ποτέ πραγματικά. Ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που ο Ολυμπιακός πατάει στο χορτάρι, κάπου ανάμεσα στις φωνές των οπαδών, ακούγεται σαν… ψίθυρος ο γνώριμος παιάνας του θρυλικού Αττίλιο.
