TAGS

    Το αχρονικό σύμπαν της συνείδησης στο καθαρτήριο της Κουτσουμπέλη

    24/04/2019 • 13:14
    Το αχρονικό σύμπαν της συνείδησης στο καθαρτήριο της Κουτσουμπέλη
    • shares

    Η λογοτεχνία του φανταστικού είναι μία ιδιαίτερη τάση των γραμμάτων, που συχνά ψέγεται ως παραλογοτεχνία∙ περιλαμβάνει μία σειρά υποομάδων, όπως τη δυστοπική λογοτεχνία, την επιστημονική φαντασία κλπ. Μολονότι συνδέεται ιστορικά με τον ρομαντισμό, η γοητεία της απλώνεται μέχρι τις μέρες μας.

    Μπροστά στον παραλογισμό της ζωής ως  ρεαλιστική αντίληψη, το παράλογο του φανταστικού κόσμου λειτουργεί ως σύμβολο της κριτικής του συγγραφέα, ως διέξοδος που αναδημιουργεί τον δικό του κόσμου. Χαρακτηριστικά είναι τα έργα με ήρωες-τέρατα (Δράκουλας, Φρανκεστάιν, ο κόσμος της τολκικής Μέσα Γης κ.ά.τ) που βασίζονται σε ένα μείγμα λαϊκών θρύλων και μύθων. Πολλοί, άλλωστε, είναι ιστορικά οι διάσημοι λογοτέχνες που δοκιμάστηκαν στη λογοτεχνία του φανταστικού  (Μπάιρον, Πόε, Σέλεϊ κ.ά).

    Στη ζώνη αυτή εισήλθε και η Χλόη Κουτσουμπέλη με το νέο της μυθιστόρημα «ο βοηθός του κυρίου Κλάιν» (μελάνι, 2017) ξεχωρίζει με την παρωδία του καθολικού καθαρτηρίου και του ορθόδοξου τελωνισμού μέσα σε σαράντα μέρες  πάνω σε μία μυθιστορία του φανταστικού, αφήνοντας μέχρι το τέλος, γεμάτο αμφιβολίες και τον ήρωα και τον αναγνώστη. Η συγγραφέας μάς παραδίδει ένα πολυεπίπεδο έργο με επίκεντρο τον θάνατο και τις δοκιμασίες της ψυχής μέχρι την αυτοολοκλήρωση και την αποδοχή όσων τη βασανίζουν. Η ρεαλιστική ροή της πλοκής με τις πολλές κορυφώσεις, ως ημιανεξάρτητες υποπλοκές, και οι αυτοαναγνωρίσεις του ήρωα περιπλέκουν τη δράση.

    Οι συμβολισμοί και η κίνηση των χαρακτήρων προκαλούν το κριτικό ενδιαφέρον. Η παρωδία σε συνδυασμό με την κοινωνική κριτική σε ευαίσθητα ζητήματα (παιδεραστία, τζόγος, αλκοολισμός, μοιχεία, προσφυγιά και θάνατος) διαμορφώνουν την πρισματική πλοκή του δέρματος, ώστε εύκολα να χαρακτηριστεί εξπρεσιονιστικό. Μέσα από την απόκρυψη πληροφοριών και τη σταδιακή αποκάλυψη στοιχείων, αναγκαία στη λογοτεχνία του φανταστικού, ο αφηγητής αφήνει τον αναγνώστη με να οδηγηθεί μόνος του στο συμπέρασμα και την αμφιβολία, επίσης αναγκαίο στοιχείο της λογοτεχνίας του φανταστικού. Τίποτα δε δίνεται ως σχετική πληροφορία με το καθαρτήριο/τελωνισμό του νεκρού. Μόνο μικρές πληροφορίες και προιασμοί οδηγούν διαρκώς προς αυτό το συμπέρασμα. Και τέτοια στοιχεία εντοπίζονται πολλά: η χρονική ρευστότητα, η διαρκής εμφάνιση της μνήμης με μία δαιμονική ανάσα, τα μότο σε κάθε κεφάλαιο με επίκεντρο τον θάνατο, η Νέκυια κ.ά.τ. Τούτο, βέβαια, καθιστά δυσχερή την κατανόηση της πλοκής από τον μη μυημένο αναγνώστη. Στο αστυνομικό μυθιστόρημα, άλλωστε, κάθε ιστορία ξεκινά με έναν φόνο και έτσι έχει έναν εμφανή για τον αναγνώστη στόχο η δράση.

    Αξιοσημείωτος είναι και ο τρόπος με τον οποίο χτίζονται οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος. Ο κεντρικός χαρακτήρας, που δε γνωρίζει ότι κρίνεται επί σαράντα μέρες από τον αρχάγγελο Γαβριήλ στο καθαριστήριο, σταδιακά αποκαλύπτει πτυχές της ζωής του, των "αμαρτιών" και των βασάνων που ακόμα τον ταλαιπωρούν. Μέσα στις σαράντα μέρες που εργάζεται εικονικά ως θυρωρός-συντηρητής ψυχών, ανακαλύπτει τον εαυτό του βοηθώντας άλλες ψυχές ή αρνούμενους τους πειρασμούς των "τελωνίων". Μα δεν ξέρει ότι πέθανε, όπως δεν το γνωρίζει και ο αναγνώστης.


    Διαβάστε όλο το θέμα στο TVXS.gr
    Γράψτε το σχόλιο σας...
    27/05/2019 • 09:23