Ένας εναντίον εννέα ξημερώματα…

Ο Μάνος Μανουσέλης γράφει στο προσωπικό του blog για το ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ και την εικόνα που παρουσιάζουν οι ΗΠΑ στη συγκεκριμένη διοργάνωση.
0
Μάνος Μανουσέλης
12/08/2016 • 11:12
Οι παίκτες των ΗΠΑ
  • shares
Τελικά, βλέποντας τα παιχνίδια του μπάσκετ στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο, μπαίνεις αυτόματα στον πειρασμό να δεις ολόκληρη την εικόνα και να συγκρίνεις το μπάσκετ που παίζεται στο ΝΒΑ σε σχέση όχι μόνο με την Ευρώπη, αλλά με τον υπόλοιπο κόσμο γενικά.

Διαβάζεις και τις δηλώσεις του Πολ Τζόρτζ μετά το ματς των ΗΠΑ με την Αυστραλία – όπου παρ’ ολίγο να γίνει η ζημιά για τους Αμερικανούς – για την σκληρή άμυνα των αντιπάλων τους και τα παράπονα από την στάση των διαιτητών και είναι φανερό πως κάτι διαφορετικό σε σχέση με ότι έχουμε δει μετά το σοκ του 2006, γίνεται στην Βραζιλία.  

Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: Στο Ρίο δεν έχουν πάει οι καλύτεροι Αμερικανοί παίκτες και οι συνειρμοί που κάνουμε δεν βάζουν στο ίδιο καζάνι (της σύγκρισης) την μονομαχία ανάμεσα στον Λεμπρόν και τον Κάρι, ούτε τους Λέικερς του Κόμπι και του Σακίλ ή, τους Μπουλς του Τζόρνταν και του Πίπεν. 

Μιλάμε για τον μέσο όρο του μπάσκετ που παίζεται στην Αμερική και την Ευρώπη.  

Το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το ζήτημα των κανονισμών: Στο μπάσκετ της ΦΙΜΠΑ οι διαιτητές σφυρίζουν παράβαση αν ο παίκτης κάνει μεταφορά της μπάλας, αν κάνει περισσότερα από δύο βήματα, αν κάνει επιθετικό φάουλ, δεν σφυρίζουν τρία δευτερόλεπτα αν ο αμυντικός μείνει κάτω από το καλάθι και επιπλέον επιτρέπουν στην άμυνα να ακουμπήσει τον σούπερ σταρ της αντίπαλης ομάδας. 

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η μεγαλύτερη διαφορά του μπάσκετ της ΦΙΜΠΑ με αυτό του ΝΒΑ είναι η λογική των ομάδων να δίνουν την μπάλα στον καλό παίκτη και να του κάνουν χώρο για να μπορέσει να παίξει ένας εναντίον ενός.
 
Μόνο που από κάποιο σημείο και μετά η κατάσταση αυτή εξελίσσεται σε ένας εναντίον δύο, αν όχι ένας εναντίον πέντε!

Και επειδή το μπάσκετ χωρίς πάσα είναι αρρώστια που δεν έχει γυρισμό, στο τέλος αυτός ο ένας παικταράς δεν παίζει μόνο(ς) εναντίον των πέντε αντιπάλων του, αλλά έχει κόντρα και τους τέσσερις δικούς του, οπότε έχουμε παιχνίδι ένας εναντίον …εννέα!!! 

Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι το γεγονός ότι για τους παραδοσιακούς μπασκετικούς οι ομάδες του ΝΒΑ που σέβονται το παιχνίδι περιορίζονται στους Σπερς και τους Ουόριορς;  

Πόσες φορές να αντέξεις (ξημερώματα) να βλέπεις τον Χάρντεν να κάνει 20 ντρίπλες πριν ορμήσει στο καλάθι για να κερδίσει (κατά 99%) βολές; Πόσο μπορεί να σου αρέσει να πληρώσεις εισιτήριο για κάτι τέτοιο ή, συνδρομή για να το παρακολουθήσεις από το σπίτι σου;

Επίσης,  οι καημένοι οι ψηλοί των ομάδων του ΝΒΑ ακουμπάνε την μπάλα μόνο για να κάνουν άλεϊ – ουπ και η χρησιμότητα τους περιορίζεται στο να αντιλαμβάνεται ο κόσμος στο αεροδρόμιο ότι συνταξιδεύει με ομάδα μπάσκετ. Στο (κανονικό) μπάσκετ της ΦΙΜΠΑ οι ψηλοί ακόμη και αν δεν είναι θαύματα της φύσης παίζουν ρόλο στο παιχνίδι, όχι μόνο σαν εκτελεστές, αλλά και σαν δημιουργοί από το χάι ποστ και το λόου ποστ.

Πάμε παρακάτω: Οι ΗΠΑ στο Ρίο έχουν κατεβάσει μια ομάδα που είναι μεν το ξεκάθαρο φαβορί για το χρυσό, αλλά δεν είναι και ανίκητη. Οι Αυστραλοί έδειξαν τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να κοντράρει κάποιον τους παίκτες του Σιζέφσκι: Αν τους αντιμετωπίσεις με τα ίδια όπλα που χρησιμοποιούν και εκείνοι, δηλαδή την (πολύ) σκληρή άμυνα και την σωστή τακτική στην επίθεση. 

Από την στιγμή που δεν πήγαν να μείνουν στο … κρουαζιερόπλοιο οι Λεμπρόν, Κάρι, Ουέϊντ, Ουέστμπρουκ, Λέοναρντ, Αντονι Ντέϊβις, Κρις Πολ (και όχι μόνο αυτοί) είναι δεδομένο ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν τους καλύτερους τους πάνω στο παρκέ. Αλλωστε, ακόμη και με τους κορυφαίους στην σύνθεση τους έχουν κινδυνέψει να  χάσουν από την Ισπανία, την Ρωσία, την Βραζιλία και την Αργεντινή, τόσο το 2008, όσο και το 2010, αλλά και το 2012.

Η φετινή έκδοση των ΗΠΑ έχει θεματάκια προς το παρόν: Ο Κλέι Τόμπσον χρειάστηκε τρία ματς για να βάλει το πρώτο του τρίποντο, ο Ντρέϊμοντ Γκριν δεν έχει βρει ρόλο στην ομάδα, ο Μπάτλερ και ο Μπαρνς δεν είναι αποτελεσματικοί προς το παρόν!
 
Προφανώς, ακόμη και έτσι, οι ΗΠΑ κρατάνε το χρυσό μετάλλιο και με τα δύο τους χέρια και δεν υποστηρίζουμε ότι υπάρχει ομάδα που είναι φανερά κοντά στο επίπεδο τους. 

Επειδή, όμως, ιστορικά σε κάθε τουρνουά της ΦΙΜΠΑ, θα υπάρξουν  ένα ή, δυο πιο κλειστά παιχνίδια για τους ΝΒΑερς, όπως αυτό με την Αυστραλία, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνει αν δεν πέσουν μέσα τα τρίποντα του Καρμέλο και του Ιρβινγκ  από τα οκτώ μέτρα. 

Το παιχνίδι με την Αυστραλία κρίθηκε τελικά από την ικανότητα του Καρμέλο Αντονι να παίζει το ίδιο καλά μέσα και έξω από την ρακέτα και την αδυναμία των αντιπάλων του να ματσάρουν μαζί του όταν ο Σιζέφσκι χαμήλωσε το σχήμα του.

Ότι έγινε, έγινε και μετράει το αποτέλεσμα. Θα υπάρξουν άλλα παιχνίδια που θα προβληματίσουν τους αμερικανούς; Ηδη κανονίστηκε το ραντεβού με τους Ισπανούς για τα προημιτελικά και ο Γκαζόλ αποκλείεται να πέσει αμαχητί στο ματς που πιθανότατα θα είναι το τελευταίο της καριέρας του με την φανέλα τη εθνικής ομάδας της χώρας του… 

Όπως και να έρθουν τελικά τα πράγματα ένα είναι βέβαιο: Το μπάσκετ είναι αμερικάνικο παιχνίδι που έχουν μάθει τα μυστικά του και άλλοι και ίσως οι μη αμερικάνοι να σέβονται περισσότερο τους βασικούς κανόνες του Νέϊσμιθ…

Ετσι, λοιπόν, όσο ο …πλανήτης γίνεται κάθε μέρα και μικρότερος και ότι είναι δημοφιλές το βλέπεις από την μια άκρη της γης ως την άλλη, το μπάσκετ επηρεάζεται και αλλάζει. 

Δεν υπάρχει πλέον για τον υπόλοιπο κόσμο κανένα μυστήριο, καμία μαγεία σε ότι αφορά, ότι εκπέμπει και ότι πρεσβεύει το ΝΒΑ. Οι περισσότεροι από τους καλούς παίκτες όλων των ομάδων που συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς αγώνες αγωνίζονται ή, έχουν παίξει σε ομάδες της κορυφαίας λίγκας του κόσμου.

Σε τελική ανάλυση, λοιπόν, ίσως οι Ολυμπιακοί αγώνες που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια να έχουν για τον πολύ κόσμο περισσότερο ενδιαφέρον από οτιδήποτε σχετικό, ακόμη και από τους τελικούς του ΝΒΑ ή, το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα. 

Στο κάτω – κάτω το να βλέπεις ομάδες που εκπροσωπούν λαούς και όχι ανώνυμες εταιρείες γεννάει πολύ περισσότερα συναισθήματα. Και μόνο αυτός είναι αρκετός λόγος για να οργανωθούν καλύτερα, να μην είναι μόνο 12 ομάδες στην τελική φάση, να περνάνε όλες οι ομάδες από ντόπινγκ κοντρόλ, να μην είναι η μόνη σίγουρη ομάδα που θα συμμετάσχει η Νέα Ζηλανδία κ.λ.π.

Γράψτε το σχόλιο σας...
15/11/2018 • 08:00

Με κίνητρο στα δύσκολα η "γαλανόλευκη". Ματς για γκολ σε Κροατία, Αγγλία

Η Ελλάδa και η Αυστρία θέλουν τη νίκη και με βάση το κίνητρό τους μπορούν να τα καταφέρουν. Ματς για γκολ περιμένουμε στο Βέλγιο, στην Κροατία και στην φιλικά αναμέτρηση της Αγγλίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες

14/11/2018 • 10:51