Πειθα(ανα)ρχία...

0
Κωστής Μπότσαρης
20/11/2012 • 16:09
Πειθα(ανα)ρχία...
  • shares

Η συζήτηση που γίνεται την παρούσα χρονική στιγμή αφορά τα σημερινά δεδομένα του ΠΑΟΚ όπως ακριβώς έχουν κι αυτό είναι απαραίτητο να τονιστεί. Οι δυνατότητες αυτού του συνόλου, με την απόδοση που παρουσιάζουν ως τώρα οι πλέον έμπειροι ποδοσφαιριστές, από τους οποίους λογικά υπάρχει η απαίτηση να κάνουν τη διαφορά και να επωμιστούν το μεγαλύτερο μέρος της προσπάθειας, είναι μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο. Δεν το ορίζει κανείς άλλος παρά μόνον οι ίδιοι με την απόδοσή τους.

Από τη στιγμή που κάθε εβδομάδα απουσιάζουν από τρεις μέχρι τέσσερις – είτε λόγω τραυματισμού είτε λόγω τιμωρίας – παίκτες, εκ των οποίων στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ποδοσφαιριστές έμπειροι και λογίζονται ως βασικοί, γίνεται κατανοητό πόσο αποδυναμώνεται το σύνολο. Ως τώρα ο Γεωργιάδης αγωνίστηκε σε τέσσερις αγώνες πρωταθλήματος, ο Λόρενς σε έξι, ο Γκαρσία σε δυο, ο Ρομπέρ σε επτά και μόνον ο Λάζαρ σ’ εννιά αλλά η απόδοσή του στους περισσότερους αγώνες – με... φωτεινή εξαίρεση τον εκτός έδρας αγώνα με την Ξάνθη – κάθε άλλο παρά άξια αναφοράς είναι.

Ολοι οι προαναφερθέντες ποδοσφαιριστές αγωνίζονται στη μεσαία γραμμή κι αυτό δεν είναι τυχαίο, περιμένοντας τα πάντα από έναν εξαιρετικό, φιλότιμο αλλά αδύνατο να δώσει λύσεις σε όλα Κάτσε. Σε πολλές περιπτώσεις η ομάδα μοιάζει «κομμένη» στη μέση. Η άμυνα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχει βρει τις ισορροπίες της. Ο Κουμάλο παρουσιάζει σταθερότητα στους τελευταίους αγώνες, με καίριες επεμβάσεις στο ΟΑΚΑ δίχως όμως ν’ αποφύγει κι ένα – δυο λάθη. Ο Κατσικάς ανταποκρίνεται πολύ θετικά στην εμπιστοσύνη που του δείχνει η τεχνική ηγεσία συνθέτοντας με το Νοτιοαφρικανό ένα ικανό, κεντρικό, αμυντικό δίδυμο. Πρόβλημα υπάρχει στα άκρα με τον Σταφυλίδη να είναι ότι καλύτερο από τους παίκτες που έχουν χρησιμοποιηθεί και με τον Κωνσταντινίδη να δείχνει περισσότερα σ’ επίπεδα διάθεσης να παίξει ορθολογικό ποδόσφαιρο.

Το πρόβλημα στα άκρα της άμυνας είναι εξίσου στην ανασταλτική όσο και στη δημιουργική λειτουργία. Κι ας πάρουμε για παράδειγμα τον προχτεσινό αγώνα. Ο Ρομπέρ συνέκλινε στον άξονα, ο Σταφυλίδης δίσταζε ν’ ανέβει την πτέρυγα, ο Γάλλος δεν τον βοηθούσε κι η συγκεκριμένη πλευρά ήταν ακίνδυνη για τον γηπεδούχο Παναθηναϊκό. Από την άλλη, ο Φωτάκης έβγαλε ορισμένες συνεργασίες με τον Σαλπιγγίδη αλλά η συνέχεια των φάσεων δεν έδωσε κάτι στην ομάδα. Οι απαιτήσεις από τον Ετο, τον δεύτερο πιο ακριβοπληρωμένο ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ είναι μεγαλύτερες αλλά δεν έχουν ευοδωθεί φέτος.

Οταν αυτοί οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν ν’ αλλάξουν μια πάσα στα πέντε μέτρα, αδυνατώντας να ορίσουν τη δύναμη με την οποία στέλνουν την μπάλα στον εκάστοτε συμπαίκτη τους θαρρείς και δεν έχουν αποφασίσει αν θα κάνουν πάσα ή σουτ τότε τι να περιμένεις και τι να συζητάς; Κι αν αυτά τα κάνουν οι έμπειροι, οι νεαροί τί δικαιολογούνται να κάνουν; Ακόμη κι έτσι όμως η ομάδα βρίσκεται έπειτα από έντεκα αγωνιστικές στη δεύτερη θέση. Απώλεσε τεράστια ευκαιρία να οικοδομήσει χαρακτήρα κι αυτοπεποίθηση στον πλέον πρόσφατο αγώνα. Γιατί; Επειδή ο αντίπαλος έχει στις τάξεις του παίκτες με ικανότητα δημιουργίας, όπως ο Σισοκό και ο Ζέκα. Πέντε αντιπάλους είχε ο Πορτογάλος κοντά του στη φάση που σκόραρε και το ένα – δυο που έκανε με τον Τοτσέ τους κατέστησε όλους ανενεργούς.

Μια πρόθεση των «πρασίνων» έκδηλη από το πρώτο μέρος, να κάνουν συνδυασμούς στις παρυφές της περιοχής του Χακόμπο για να σκοράρουν. Και το κατάφεραν. Στην έναρξη του δεύτερου μέρους ο Ετο αποχώρησε λόγω προβλήματος στο αριστερό του γόνατο, δίνοντας τη θέση του στον Κωνσταντινίδη και σχεδόν δέκα λεπτά μετά ο Λάζαρ τον μιμήθηκε για να περάσει στον αγώνα ο Λίνο με μηδενικό κέρδος για την ομάδα τους. Στο 65’ ο Γιάννου άλλαξε τον Ρομπέρ και σ’ αυτήν την περίπτωση το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Μηδέν εις το πηλίκο … ίσον μηδέν. Ο ΠΑΟΚ περίμενε ν’ απειλήσει με κεφαλιές του Κατσικά από τα στημένα. Απαντες κατώτεροι των περιστάσεων και το … «κερασάκι στην τούρτα» ήρθε με όλα όσα ακολούθησαν την εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Βιτόλο. Ο Χακόμπο «εξερράγη» και με την ομάδα του να έχει κάνει και τις τρεις αλλαγές αποβάλλεται στο 85’. Εκτη αποβολή σε έντεκα αγώνες πρωταθλήματος, έβδομη σε όλους τους αγώνες από την αρχή της σεζόν συμπεριλαμβανομένων και των ευρωπαϊκών.

Σήμερα ανακοινώθηκε πως τίθεται εκτός ομάδας μέχρι ν’ αποφασίσει η διοίκηση για την τύχη του. Αν από το πρώτο κρούσμα απειθαρχίας υπήρχε εξίσου σημαντική ποινή για τον «δράστη» το έγκλημα – γιατί περί εγκλήματος εις βάρος της ομάδας τους πρόκειται – δε θα είχε φτάσει σ’ αυτά τα τραγικά μεγέθη. Ο Ισπανός πορτιέρο, που για έναν ακόμη αγώνα ήταν από τους κορυφαίους του ΠΑΟΚ – αν όχι ο κορυφαίος – δε φέρνει απλά τους συμπαίκτες του σε δεινή θέση – αλίστου μνήμης η σκηνή της αναζήτησης από τον πάγκο για το ποιος ποδοσφαιριστής θα καθίσει κάτω από τα δοκάρια για το υπόλοιπο του αγώνα και την ίδια στιγμή η εικόνα των παικτών στη σκέψη του ποιος θα είναι αυτός στον οποίο θ’ ανατεθεί ο άχαρος ρόλος με κίνδυνο γελοιοποίησής του – αλλά τη στερεί από τη σημαντικότατη παρουσία του γνωρίζοντας τον αγώνα και τη σημασία του που ακολουθεί την επόμενη Κυριακή.

Τρέλα δικαιούται να έχει αυτός που δε γνωρίζει τι του ξημερώνει αύριο, αυτός που δεν έχει να θρέψει τον εαυτό του και την οικογένειά του, αυτός που σε μια στιγμή κι εντελώς απροειδοποίητα ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή του βλέποντας προσπάθειες και όνειρα ετών να γκρεμίζονται σε δευτερόλεπτα, αυτός που αναρωτιέται πως θα βγάλει το μήνα κι αναλογιζόμενος το αβέβαιο μέλλον του αρχίζουν και τρέμουν τα... μηνίγγια του. Περισσότερο απ’ όλους αυτός που δεν έχει να χάσει κάτι ή πιο απλά αυτός που δεν έχει πια ελπίδα. Κανένας επαγγελματίας αθλητής, με τις αποδοχές που έχουν και το διασφαλισμένο παρόν και μέλλον δε δικαιούται το άλλοθι της τρέλας. Γιατί η πραγματική τρέλα δεν έχει αρχή, δεν έχει τέλος και δεν έχει μετάνοια. Ταπεινή μου άποψη η συγκεκριμένη λέξη αποτελεί άλλοθι πολυτελείας για πολύ κόσμο τη σήμερον ημέρα αλλά οι ίδιοι να παρακαλούν να μην τη συναντήσουν ως φαινόμενο ποτέ στη ζωή τους. Αν πάλι οιοσδήποτε χρίζει – όντως - (ψυχ)ιατρικής περίθαλψης τότε σίγουρα η θέση του δεν είναι στο κοινωνικό σύνολο. Κλείνει η παρένθεση.

Από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορεί να έχει κανείς στη ζωή του ως θεώρηση πραγμάτων είναι το να κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Δηλαδή, κρίνοντας από τον εαυτό του να προσπαθεί να ερμηνεύσει τις συμπεριφορές των άλλων. Επειδή αυτός συμπεριφέρεται με συγκεκριμένο τρόπο να περιμένει να του συμπεριφερθούν και οι άλλοι το ίδιο, επειδή πιστεύει πως τον ίδιο τρόπο σκέψης, τις ίδιες αρχές, την ίδια λογική έχουν και οι άλλοι. Τεράστιο λάθος! Αν ο άλλος δεν έχει μάθει να σέβεται πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους, δε θα σεβαστεί κάποιον επειδή τον σέβεται αυτός. Και κάπου εκεί, στη συνειδητοποίηση της κατάστασης αλλάζουν οι συμπεριφορές με τις συνέπειες να δίνουν τη θέση τους στην κατανόηση. Είναι υποχρεωμένη η τεχνική ηγεσία να θέσει νέους κανόνες, προσαρμοσμένους σ’ αυτά που εισπράττει από τους ποδοσφαιριστές της σε κάθε αγώνα.

Με μια ιδιοκτησία που έχει δημόσια τοποθετηθεί επί του θέματος οι παραβάτες ουσιαστικά με τη συμπεριφορά τους προκαλούν την τύχη τους ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας. Η φιλοσοφία της ομάδας είναι προκαθορισμένη από τη συνεργασία της διοίκησης με τον τεχνικό διευθυντή και την τεχνική ηγεσία από την αρχή της σεζόν κι όποιος δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει αναλαμβάνει και την ευθύνη. Αν πάλι κάποιος από τους προαναφερθέντες κρίκους της αγωνιστικής αλυσίδας του ΠΑΟΚ δε λειτουργεί ορθά και πάλι η ιδιοκτησία είναι αυτή που θα κρίνει και θ’ αποφασίσει το μέλλον του στην ομάδα. Είναι επιβεβλημένη ανάγκη να υπάρξει ξεκάθαρη στήριξη στο ποιος απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της, να ληφθούν αυστηρότατα μέτρα για να μην επαναληφθούν ανάλογα φαινόμενα στο μέλλον και δεν αναφέρομαι μόνον στα των αποβολών αλλά και στα της απόδοσης του καθενός.

Ο φετινός ΠΑΟΚ δεν έχει κάποια προσωπικότητα στον αγωνιστικό χώρο, ικανή να κάνει τη διαφορά. Κι ένα τέτοιο κενό καλύπτεται ΜΟΝΟ με τη συλλογική προσπάθεια. Εστω κι ένας να μην ανταποκριθεί το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Πολλώ δε περισσότερο όταν ο ένας … είναι περισσότεροι. Ας συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει κι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους, όλοι. Οτιδήποτε διαφορετικό εκλαμβάνεται ως κοροϊδία. Κάθε μέρα που ξημερώνει δίνει την ευκαιρία στον καθέναν για μια νέα αρχή και τη σήμερον ημέρα οι ευκαιρίες που δίνονται δεν είναι πολλές. Με όλα όσα έγιναν την περασμένη Κυριακή ο αγώνας κόντρα στον Ολυμπιακό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο, ειδικό βάρος αφού μοιάζει ως ύστατο κριτήριο γι’ αρκετούς.

Καλή δύναμη και καλή συνέχεια σε όλους...

Γράψτε το σχόλιο σας...
24/09/2018 • 08:08

Το γόητρο δίνει ρυθμό απόψε στο Γκέτεμποργκ

H Χάκεν και η Γκέτεμποργκ δεν διεκδικούν κάτι έτσι όπως απέχουν από τις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας τους όμως από μόνο του το τοπικό ντέρμπι διαθέτει τα στοιχεία για την προοπτική μιας θεαματικής εικόνας.

19/09/2018 • 10:52