Για μια στιγμή, έπαψα να ανησυχώ

«Η γυναίκα που μάγεψε την ποπ» ολοκλήρωσε την περιοδεία της χθες βράδυ στο Ηρώδειο, μαγεύοντας για τρίτη βραδιά το ελληνικό κοινό.
0
Χρήστος Καούρης
23/09/2019 • 11:58
Η Florence στο Ηρώδειο
  • shares
«Η γυναίκα που μάγεψε την ποπ» ολοκλήρωσε την περιοδεία της χθες βράδυ στο Ηρώδειο, μαγεύοντας για τρίτη βραδιά το ελληνικό κοινό. 

«Κοιμάσαι βαθιά ή είσαι ακόμα ξύπνιος;». 

Αυτή ήταν η πρώτη κουβέντα που μας είπε η Florence Welch χθες στο Ηρώδειο, αφού κατέβασε τα χέρια της και κατεύνασε το γαλαντόμο, αγωνιώδες καλωσόρισμα μας. 

Ξυπόλητη, λες και η επαφή με τη γη ήταν ανάγκη αδήριτη. «Grab me by my ankles, I’ve been flying for so long”. 

Όταν όλοι περιμένουν από τον έρωτα να τους εκτοξεύσει, αυτή μας πρωτοτραγούδησε για αυτόν που σε στέλνει στο καταφύγιο. “Hold me down,I’m so tired now/Aim your arrow at the sky/Take me down, I’m too tired now”. 

Καταλαβαίνω πως είμαι μπερδεμένος. H φωνή έχει ευγένεια και δύναμη, οι δυο τους δεν ανταγωνίζονται, συνυπάρχουν. H σύγχυση εντείνεται όταν το κοντράλτο τραγούδι σταματά: μας μιλάει και η φωνή της είναι αυτή που εσείς και εγώ έχουμε όταν προσπαθούμε να ξυπνήσουμε απαλά τους αγαπημένους μας. Ένας ψίθυρος, τόσο εύθραυστος που θαρρείς θα φυσήξει και θα χαθεί. Δεύτερο live στο Ηρώδειο, αλλά ο χώρος ακόμη την τρόμαζε, την περιόριζε. Θέατρο, όχι αρένα. Η κινήσεις ήταν σεβαστικές. 

Μας κολακεύει για όσα έχουμε κάνει για τους πρόσφυγες και μας προσκαλεί σε ένα κόσμο που η αγάπη είναι αψήφηση. Ο Ιούνιος, ο μήνας του Pride: "In those heavy days in June/ When love became an act of defiance". 

Πρόσωπο χλωμό, άβαφο, μορφή λιπόσαρκη, σχεδόν σκελετωμένη. Δεν σου κάνει εντύπωση που συνεχώς ακροπατά και περιστρέφεται, ώρες ώρες φαίνεται πως δεν έχει βάρος. 

Το τραγούδι ως μέσο, να ομολογήσεις αυτά που δεν έχεις πει στους φίλους ή στην οικογένεια. Η νευρική ανορεξία, τα ναρκωτικά, η κατάθλιψη, το πτυχίο που δεν πήρες ποτέ, η συγγνώμη στην αδερφή όταν χάλασες τα γενέθλιά της, το κολλημένο βλέμμα στο τηλέφωνο, αυτή η αίσθηση πως όλα καταρρέουν: “It's a different kind of danger/And the bells are ringing out/And I'm calling for my mother/As I put my pillars down”. 

Την πιστεύω όταν μας λέει πως ακόμα της κάνει εντύπωση που η μουσική της αγγίζει τους ανθρώπους, «γιατί είναι λίγο… περίεργη». Αυτή η ρουφήχτρα του mainstream, η ομογενοποίηση στο μέτριο που δεν είναι ποτέ μετριοπαθής.  

Ο πεσιμιστής εαυτός μου δεν με αφήνει να πιστέψω πως οι σκυλίσιες μέρες τελείωσαν, αλλά τουλάχιστον ξέρω τι θα πω στην επόμενη συναυλία που θα με περικυκλώνουν οι λάμψεις των κινητών. 

«ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΑ ΓΑΜ…ΕΝΑ ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ ΣΑΣ ΚΑΤΩ;»

- Μα πως μιλάτε έτσι κύριε;
- Δεν είναι δικά μου λόγια, είναι της Φλόρενς. Αύγουστος του ’19, στο Ηρώδειο. Τα παράπονά σας σε αυτήν. 

Στο encore, γονατισμένη σαν πρωθιέρεια στο φινάλε του “Big God”, παραδέχτηκε ότι μερικά πράγματα πονάνε τόσο που δεν ξέρεις αν θα περάσουν. Τρενάκι του τρόμου, λίγο καλύτερα, πάλι χειρότερα, “part of the process”, ή όχι; 

Φινάλε. «Είναι δύσκολο να χορέψεις με έναν διάβολο στην πλάτη». 

“Shake it out”. Διώξτον, λέμε. 

Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν τα κατάφερα.
 
Αλλά με τόση ομορφιά, για μια στιγμή έπαψα να ανησυχώ. 

“You make a fool of death with your beauty/ And for a moment I forget to worry”. 

 

Γράψτε το σχόλιο σας...