Area 51

Ο πρώτος τελικός του NBA, ο εξωγήινος Λεμπρόν και η στιγμή που η βασιλεία αντικαταστάθηκε ανεπιτυχώς από τη δημοκρατία. Γράφει ο Χρήστος Καούρης.
0
Χρήστος Καούρης
01/06/2018 • 11:51
O Λεμπρον αρτιστίκ
  • shares
H «περιοχή 51» ή “Area 51” όπως είναι περισσότερο γνωστή, είναι μια περιοχή στην Νεβάδα των Η.Π.Α που η C.I.A χρησιμοποιεί χρόνια τώρα για να δοκιμάζει νέες, απόρρητες τεχνολογίες. Ο πιο δημοφιλής μύθος που κυκλοφορεί γύρω από αυτήν είναι αυτός ενός U.F.O που συνετρίβη σε αυτήν. Παρατηρώντας τον Λεμπρόν Τζέιμς των 51 πόντων να συντρίβεται κάτω από το βάρος της ήττας στο πρώτο παιχνίδι, δεν μπορούσα να διώξω τη σκέψη πως είναι στην πραγματικότητα εξωγήινος. 

Τα στατιστικά λένε τη μισή αλήθεια. Ναι, είναι ο πρώτος παίκτης στην ιστορία με στατιστική 51 πόντων / 8 ριμπάουντ / 8 ασίστ σε παιχνίδι τελικών. 


Ναι, έφτασε τον Τζέρι Γουέστ με 8 παιχνίδια με 40+ πόντους στα πλέι-οφ. Ξέρετε, αυτόν που είναι στο, χμ, σήμα του ΝΒΑ. 



Ναι, έγινε μόλις ο 6ος παίκτης στην ιστορία που πετυχαίνει περισσότερους από 50 πόντους σε παιχνίδι τελικών. Και ο πρώτος που το χάνει. 



Ναι, είναι μόλις ο τρίτος παίκτης στην ιστορία που συνεισφέρει 70 πόντους στην ομάδα του μετά τον (πάλι αυτός) Τζέρι Γουέστ (δις) και τον Γουόλτ Φρέιζερ. Και πάλι, ο πρώτος που χάνει στο τέλος. 



Διαβάζοντας τον τίτλο του Ben Mathis – Lilley στο Slate.com, ζήλεψα με την αλήθεια που μετέφερε σε 13 λέξεις: «Οι συμπαίκτες του Λεμπρόν Τζέιμς νικούν τον Λεμπρόν Τζέιμς σε επική μάχη θέλησης στους τελικούς». 




 Η λογική ήταν δύσκολο να το συλλάβει. Ο Λεμπρόν ήταν ξανά στους τελικούς, ένα χρόνο μεγαλύτερος, προερχόμενος από σεζόν στην οποία είχε παίξει και τα 82 παιχνίδια, έχοντας αποκλείσει σχεδόν μόνος του την Ιντιάνα, διαλύοντας το ηθικό του Τορόντο και τακτοποιώντας με επική εμφάνιση στο Game 7 τους Σέλτικς. Δίπλα του δεν υπήρχε πια ο Καϊρί Έρβινγκ. 

Σύμφωνοι, οι Γουόριορς δεν είναι πια τόσο καλοί.  

Άκυρο.

Οι Γουόριορς δεν είναι πια ανίκητοι. Το υπενθύμισε η σεζόν, στην οποία ο αλτρουισμός συχνά αντικαταστάθηκε από την αβάσταχτη ελαφρότητα της εμπιστοσύνης στο ταλέντο. Το έδειξαν οι Χιούστον Ρόκετς, που τους έφτασαν στο 3-2 και ακόμη σκέφτονται πως αν είχαν διαθέσιμο τον Κρις Πολ θα είχαν ήδη εκθρονίσει τους πρωταθλητές και θα έψαχναν το πρώτο δαχτυλίδι στη μετά Ολάζουον εποχή. 

Ακόμα κι έτσι, έριχνε κανείς μια ματιά στους συμπολεμιστές του βασιλιά και καταλάβαινε ότι οι περισσότεροι δεν ήταν πολλά περισσότερα από αυλικοί. Ναι, έχει και ο ίδιος ευθύνη. Ο Λεμπρόν είναι καυτός σαν τον ήλιο: δεν είναι εύκολο να σταθείς δίπλα του και σχεδόν αδύνατο να αποδειχθείς κάτι περισσότερο από ετερόφωτος. 

Απέμεναν 10 δευτερόλεπτα στην Oracle Arena, με τους Καβς πίσω με ένα πόντο. Ο Λεμπρόν έχει ήδη 49 πόντους δίπλα στο όνομα του. Όλο το κτίριο, όλο το Σαν Φρανσίσκο, η Καλιφόρνια, οι Η.Π.Α, η Αμερική, ο πλανήτης είναι σίγουρος πως αυτός θα πάρει την ευθύνη του τελευταίου σουτ. Μηδενός εξαιρουμένου, όλοι παραδέχονται πως του ανήκει. 

Πέντε δευτερόλεπτα πριν το ρολόι μηδενιστεί, αυτός κάνει το απίθανο: πασάρει. 

Στον ελεύθερο Τζορτζ Χιλ που έχει κάνει έξυπνη κίνηση χωρίς τη μπάλα και είναι για μισό δευτερόλεπτο ολομόναχος κάτω από το καλάθι. 

Αλλά και πάλι. Έδωσε πάσα. 

Τη βραδιά που ξεχωρίζει σαν εξωγήινος ανάμεσα σε γήινους. Που έχει βάλει τους τελευταίους πέντε πόντους της ομάδας του. Που απέναντι του έχει τον Στέφεν Κάρι, τον οποίο έχει νικήσει κατά κράτος στις δύο προηγούμενες κατοχές. Τη στιγμή που ξέρει πως δεν θα υπάρξει κανείς να του ψιθυρίσει καν κάτι αν αστοχήσει, αυτός πασάρει. 



Ανεξάρτητα από το αν ο Χιλ απέτυχε να βάλει τις βολές που πιθανότατα να έδιναν τη νίκη στο Κλίβελαντ, ή από την ακατανόητη θολούρα στο μυαλό του Τζέι-Αρ Σμιθ, που νόμιζε πως η ομάδα του προηγούνταν και άρχισε να τρέχει προς το κέντρο, η επιλογή είναι σωστή. Και όχι μόνο τέτοια. 

Είναι μία από τις φάσεις που καταδεικνύουν περισσότερο το μεγαλείο του καλύτερου παίκτη της γενιάς μας και ενός από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Στα δικά μου μάτια, η εμπιστοσύνη που έδειξε στον συμπαίκτη, και κατ΄ επέκταση στην ομάδα, είναι μία από τις πιο εικονικές στιγμές στην καριέρα του Λεμπρόν Τζέιμς, κι ας έφυγε ηττημένος από το παρκέ. 


(Photo Credits: The Ringer)

Μπορεί να είναι ταυτόχρονα και ειρωνεία. Ο πιο συγκεντρωτικός παίκτης της εποχής, αυτός που ορίζει συμπαίκτες, ανεβοκατεβάζει προπονητές, μιλά συχνά σαν GM και βρίσκει συχνά το όνομα του γύρω από ψιθύρους υπερσυγκεντρωτισμού, βγήκε χαμένος στη μία φάση που μετέτρεψε τη βασιλεία σε δημοκρατία.
Γράψτε το σχόλιο σας...