Μακροβούτια την Άνοιξη

Ο Παναθηναϊκός που την γλίτωσε φτηνά, αλλά δεν πρέπει να αφήσει από πάνω του το μανδύα του αουτσάιντερ. Ο Χρήστος Καούρης αναλύει.
0
Χρήστος Καούρης
25/02/2017 • 13:44
Παναθηναϊκός-Ούνιξ
  • shares
Βράδυ Παρασκευής, ο Τσάβι Πασκουάλ έχει πάρει τη θέση του στη συνέντευξη τύπου, με την ένταση του αγώνα να μην τον έχει εγκαταλείψει ακόμη. Μιλώντας στα ισπανικά νιώθει πολύ πιο άνετα να εκφραστεί. Όταν τον ρωτούν γιατί ο Παναθηναϊκός παίζει συνεχώς ντέρμπι στο "σπίτι" του, στραβώνει λίγο και απαντά: 

"Μπορεί να μην είμαστε τόσο καλοί όσο νομίζετε. Είναι κι αυτό μια πιθανότητα". 

Συνέχισε με τα τετριμμένα, για τον υψηλό βαθμό ανταγωνιστικότητας της φετινής Ευρωλίγκας, στην οποία κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ήσυχος ότι θα έχει ένα εύκολο βράδυ. Έχει, προφανώς, δίκιο. 

Ας επιμείνουμε όμως λίγο παραπάνω στην πρώτη του κουβέντα. Πόσο καλός είναι ο φετινός Παναθηναϊκός; Σε τι δεν μπορεί να ελπίζει;

Δεν μπορεί ακόμη να ελπίζει σε σύνθετες επιλογές στην άμυνα. Η επιλογή του Πασκουάλ να διώξει τη μπάλα από τα χέρια του Κιθ Λάνγκφορντ από το ξεκίνημα του παιχνιδιού, ακόμα και όταν ο Αμερικανός απλά ντρίπλαρε στην κορυφή του τριπόντου, αποδείχτηκε καταστροφική. Με τους Γκέιμπριελ - Τζεντίλε στη βασικό σχήμα, οι περιστροφές των "πράσινων" ήταν ανύπαρκτες και ο Λατάβιους Γουίλιαμς σκόραρε λες και έκανε ζέσταμα. Σε 7 λεπτά και κάτι ψιλά, ο Λάνγκφορντ είχε προλάβει να μοιράσει 5(!) ασίστ, με απλούστατες λόμπες στον ψηλό. 

Δεν μπορεί να ελπίζει ότι το ατομικό ταλέντο φτάνει και περισσεύει για να γίνεται η δουλειά. Ναι, οι 3 ασίστ στο ημίχρονο ήταν αποτέλεσμα και αστοχίας, αλλά κυρίως της τεμπελιάς των παικτών του να αφήσουν ένα καλό σουτ για να ψάξουν το καλύτερο. Τζέιμς, Τζεντίλε, Γκέιμπριελ έψαξαν τον τρόπο να ζεσταθούν με δύσκολα ή δυσκολότερα τζαμπ σουτ και τρίποντα, χωρίς απαραίτητα ο χρόνος να τους πιέζει. Η κλειστή άμυνα των Ρώσων είναι δικαιολογία, αλλά όχι επαρκής. 

Δεν μπορεί να ελπίζει πως θα προλαβαίνει κάθε φορά να καλύψει το χαμένο έδαφος μετά από το κακό του ξεκίνημα, ειδικά στην άμυνα. Η ομάδα του Πασκουάλ μετρά 4 νίκες στα 5 τελευταία ματς, αλλά μπροστά έχει ανηφόρα: Νταρουσάφακα και Ζάλγκιρις εκτός, Ρεάλ και ΤΣΣΚΑ εντός. Αν αναρωτιέστε αν θα προλάβαινε να επιχειρήσει καν νικητήριο σουτ ο Παναθηναϊκός σε αντίστοιχο παιχνίδι με τους Μοσχοβίτες, θυμηθείτε το ματς του Φαλήρου με τον Ολυμπιακό. 

Συνολικά, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να ελπίζει σε κάτι περισσότερο από ένα καλό πλασάρισμα στα πλέι-οφ και ένα μαχητικό αποκλεισμό από το Final-4 αν απαρνηθεί τον τίτλο του αουτσάιντερ. Μπορεί αυτός να μοιάζει αταίριαστος στην πράσινη φανέλα με τα έξι ραμμένα αστέρια, όμως η μενταλιτέ που τον συνοδεύει είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται οι πράσινοι για να καλύψουν το χαμένο έδαφος και την φυσιολογική έλλειψη χημείας σε μια σεζόν με τόσες πολλές ανακατατάξεις. Ο οδηγός του δεν μπορεί να είναι το νικητήριο σουτ του Μάικ Τζέιμς, αλλά οι διαδοχικές βουτιές του Μπουρούση και του Παππά, οι μάχες του Σινγκλτον, το επιθετικό ριμπάουντ του Παππά, το τρίποντο του Ρίβερς σαν αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων. Όλα αυτά, σε μία φάση, είναι η συμπυκνωμένη επιθυμία, αυτοθυσία, αυταπάρνηση που χρειάζονται οι πράσινοι για να κάνουν το έξτρα βήμα. 

Φυσικά, στο τέλος της μέρας η νίκη είναι αυτή που μετρά περισσότερο από οτιδήποτε. Σε μια βραδιά που ο Τζέιμς διέκοψε σερί 10 αγώνων με διψήφιο αριθμό πόντων και αξιολόγησης (8 πόντοι/6 αξιολόγηση), που ο Καλάθης είχε άλλο ένα μέτριο και σίγουρα όχι καθοριστικό βράδυ (2/8 σουτ,4 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 6 ranking), ο Παναθηναϊκός ακούμπησε στην κλάση, αλλά κυρίως στην προσωπικότητα του Μπουρούση. 

Η στιγμή που ο Λοτερμόσερ αρνείται στον ψηλό ένα καθαρό καλάθι και φάουλ είναι ενδεικτική: αντί να τα κάνει ρημαδιό με διαμαρτυρίες και να παρασύρει και την υπόλοιπη ομάδα στο ίδιο τροπάρι, ο Μπουρούσης κάνει με ένα νεύμα "τελείωσε" και πάει ήρεμος να εκτελέσει ένα ζευγάρι προσωπικών. Οι φωνές αφύπνισης και ενθάρρυνσης υπήρξαν συνεχείς, από αυτές που δεν φαίνονται σε τηλεοπτική μετάδοση. Το ότι υπήρξε ο πιο πολύτιμος παίκτης του "τριφυλλιού" (15π, 6ρ, 1ασ, 1κλ, 8κερδ. φάουλ, 23 αξιολόγηση) δίπλα στον...εξοργιστικά σταθερό Σινγκλτον είναι προφανές και χωρίς την στατιστική. 

Κατά τα άλλα, ο Παππάς συνεχίζει τις θετικότατες εμφανίσεις χωρίς να απαιτεί μπάλες για να τις βγάλει στο παρκέ και ο Τζεντίλε γίνεται όλο και περισσότερο χρήσιμος. Με δεδομένη πάντως την αφοσίωση του Παππά στην άμυνα, ίσως θα έπρεπε ο Πασκουάλ να ψάξει τρόπους να τον συμπεριλάβει περισσότερο στα επιθετικά του πλάνα: ο Έλληνας γκαρντ έχει πάρει 15 σουτ στα 5 τελευταία ματς. μετρώντας 8/10 δίποντα και 0/5 τρίποντα. Μετά τον οργιώδη Ιανουάριο του Ρίβερς και την αφοσίωση των αμυνών πάνω του, ο λυσσασμένος Παππάς μπορεί να αποτελέσει πυρηνικό όπλο στην επίθεση στους χώρους που θα προκύψουν. 

Αλλά αυτά τα τελευταία είναι λεπτομέρειες. Σημαντικές ίσως, αλλά λεπτομέρειες. 

Το θέμα είναι η επιθυμία. Τα μακροβούτια της άνοιξης, σαν τα χθεσινά του Μπούρου και του Παππά, μπορεί να είναι όλη η απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη. 

Γράψτε το σχόλιο σας...