Γιορτή και δυσωδία

0
Χρήστος Καούρης
13/12/2014 • 17:40
Γιορτή και δυσωδία
  • shares

Λίγο η βροχή, πιο πολύ η κοσμοσυρροή, αφού όλοι ήθελαν να πάρουν μέρος στη γιορτή. Τα πλακάτ είχαν απλωθεί από το απόγευμα της Πέμπτης, ο καθένας βρήκε στο κάθισμα του ένα μικρό χαρτονάκι να σηκώσει και να γίνει μέλος του μωσαϊκού.

Κλειστά φώτα στην παρουσίαση, "όλε" στους παίκτες του Ερυθρού Αστέρα. Φωτογραφίες και βίντεο από τα κινητά, σημαίες των δύο χωρών που σχηματίζουν τα κορεό, μια προσωπογραφία του Μάρκο Ίβκοβιτς να μας θυμίζει ότι ο αθλητισμός είναι γιορτή που μπορεί να γίνει δράμα.

Ένα αδιάφορο παιχνίδι, που ο Ολυμπιακός κέρδισε και έκλεισε με το θέμα πρωτιά. Με τον Γουίλιαμς σε κακή βραδιά εκτελεστικά, να μην βρίσκει πεδίο δράσης από μια άμυνα που είχε εστιάσει πάνω του, οι ερυθρόλευκοι του Βελιγραδίου στέρεψαν από ενέργεια στο φινάλε και αυτοί του Πειραιά τους πέρασαν στην τελική ευθεία. Καμία φοβερή πρωτοτυπία, το έμπειρο μάτι έβλεπε την κατάληξη από νωρίς.

Χειροκροτήματα στα μεγάλα σουτ των φιλοξενούμενων, αποθέωση στα and one τρίποντα των γηπεδούχων, "Ολυμπιακός" από τη μία, "Zvezda" από την άλλη. Φινάλε με τους παίκτες των δύο ομάδων να ευχαριστούν τους οργανωμένους των δύο ομάδων, που κάθισαν δίπλα δίπλα. Μυσταγωγία. Όλα όμορφα. Όλα;

Εξαρτάται από το πόσο ευαίσθητο παραμένει το αυτί σας.

Όσο θαύμασα την ατμόσφαιρα στην αρχή και στο τέλος, τόσο στριφογύριζα στη θέση μου για 40 αγωνιστικά λεπτά. Οχετός για μανάδες, πατεράδες, οχτρούς, Τούρκους, αυτό το ανεμολόγιο που για κάποιο λόγο έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα "υπέροχη ατμόσφαιρα". Η σημειολογία της βραδιάς είχε ως αποτέλεσμα να ακούσουμε όλες τις επιτυχίες της οργανωμένης κερκίδας, εις διπλούν, εις τριπλούν, εις πολλαπλάσιον. Τα συνθήματα στα Σέρβικα, σχωράτε με, δεν ξέρω αν ήταν παρόμοιου περιεχομένου.

Το πανό που απλώθηκε οπτικοποιούσε το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα: "Ενός λεπτού σιγή, π... γιοι Παναθηναϊκοί".

Ένας συνασπισμός στη βάση του μίσους, όχι σε αυτή της αγάπης. Τζιχάντ για τους αλλόθρησκους. Δίπλα-δίπλα, brothers in arms, απέναντι στους ορκισμένους εχθρούς μας. Γιατί έχουμε να χωρίσουμε τρίποντα, δίποντα, γκολ, τον τίτλο και το τρόπαιο του καλύτερου της χρονιάς. Όχι, όλα αυτά δεν είναι αθλητισμός. Ο αθλητισμός δεν εκτρέφει το μίσος, αλλά το σεβασμό, την ανεκτικότητα, την αξία του νικημένου που χαρίζει τη δόξα του νικητή.

Προφανώς όλα αυτά δεν είναι θλιβερό προνόμιο καμιάς ομάδας στην σταθερά παρακμάζουζα αθλητική μας κοινωνία. Είναι η πραγματικότητα και η καθημερινότητα μας, το τραγούδι του γηπέδου που σε κάποιους ηχεί μελωδικά, σε άλλους σαν να τραγουδά ο Κακοφονίξ του Γκοσινί. Αυτή η πραγματικότητα που έχει περάσει κάτω από το δέρμα και μάθαμε πια να την αντιμετωπίζουμε σαν "φυσιολογική".

Ξέρω, εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε, που λέει κι ο Σαββόπουλος.

Την ίδια στιγμή, κάπου πιο δυτικά, στη Μαδρίτη, πέθανε ένας άνθρωπος σε οδομαχίες έξω από το Βιθέντε Καλδερόν, έδρα της Ατλέτικο Μαδρίτης - όχι, δεν συμβαίνουν μόνο εδώ. Μια εβδομάδα αργότερα, η συμπολίτισσα και κύριος αντίπαλος στην πρωτεύουσα Ρεάλ έστειλε στον αγύριστο 17 οργανωμένους της, γιατί τραγουδούσαν υβριστικά συνθήματα για τον Μέσι και την Καταλονία. Η δράση ήρθε εξαιτίας της άμεσης αντίδρασης της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονίδας (LFP), που ζήτησε από τις ομάδες να παρθούν μέτρα για τα υβριστικά συνθήματα. Επιπλέον, απαίτησε από τις ομάδες να δίνουν τα ονόματα των οργανωμένων στην αστυνομία οποτεδήποτε υπάρχει συμβάν.

Γεια χαρά.

 

Γράψτε το σχόλιο σας...