Παιχνίδι με πλάτη, Vol. 2

0
Χρήστος Καούρης
19/10/2014 • 20:59
Παιχνίδι με πλάτη, Vol. 2
  • shares


Θυμάμαι τον Δημήτρη Μαυροειδή πέρυσι, καλεσμένο σε μια εκπομπή της Super Euroleague, να σχολιάζει τα πεπραγμένα των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα. Και όταν τον ρώταγες πως είναι, πότε θα γυρίσει, το χαμόγελο ήταν πάντα εκεί. Η πικρία δεν κρυβόταν, αλλά σε αυτή κυριαρχούσε η διάθεση και το πείσμα του ανθρώπου που δεν θα το άφηνε να τον βάλει από κάτω.

Το καλοκαίρι του 2012, όταν ανακοινώθηκε η μεταγραφή του από τη Μπιλμπάο στον Ολυμπιακό, σκέφτηκα ότι ήταν μια πολύ έξυπνη κίνηση, αφού στους "Men In Black" του Κατσικάρη ήταν αυτός που έδινε ποιοτικά λεπτά ξεκούρασης στον Φίσερ, συχνά δε έκανε φανερή την παρουσία του και στην επίθεση, αν τον έπαιρναν αψήφιστα οι αντίπαλοι. Αφού χτύπησε, αφού ταλαιπωρήθηκε για 18 μήνες, έψαξε και βρήκε ο ίδιος τη λύση στο πρόβλημα του, μαζί και την ευκαιρία στην καλά οργανωμένη Νέα Κηφισιά. Έδειξε από το παιχνίδι κυπέλλου με τον Άρη τι μπορεί να κάνει, όντας ανέτοιμος ακόμα.

Δεν νομίζω να μου θυμώσει που σπάω το off the record, όμως λίγο πριν ξεκινήσει τις δηλώσεις του μετά την πρόκριση στα ημιτελικά του κυπέλλου, μετά από «είμαι εδώ» εμφάνιση, μονολόγησε στην ομήγυρη κάτι που έμοιαζε να το λέει πρώτα στον εαυτό του:

«Κάτι παίζουμε, ε;»

Κάτι παίζετε, αγαπητέ. Και εσείς και η Νέα Κηφισιά, που ξεκίνησε τη σεζόν με νίκη επί του Άρη στο κύπελλο, ήττα από τον Παναθηναϊκό εκτός έδρας, νίκη επί του Ολυμπιακού στο Ζηρίνειο. Προσοχή, η Νέα Κηφισιά. Αυτή ντε, που μάθαμε πέρυσι στα μεγάλα σαλόνια. Με πρωτόπειρο σε αυτό το επίπεδο κόουτς αλλά στιβαρή διοίκηση. Να πω την αλήθεια, στραβομουτσούνιασα με κάποιες από τις ανακοινώσεις της ομάδας πέρυσι, για το παλαιοπαραγοντικό ύφος και όχι τόσο για την ουσία. Όμως, όταν στο τελευταίο ματς της σεζόν πέρυσι, με τον ΠΑΟΚ στο Ζηρίνειο, οι άνθρωποι της ομάδας έβαλαν τις φωνές στους πιτσιρικάδες που θεώρησαν εξυπνάδα το «Βούλγαροι», σκέφτηκα ότι ο σπόρος της ΑΕΝΚ θα βοηθήσει το πολύπαθο πρωτάθλημα μας.

Γενικά, αν σκεφτόσασταν να πάτε σε κάποιο κλειστό αυτό το διήμερο και δεν το κάνατε, χάσατε.

Στα Τρίκαλα θα βλέπατε 50 λεπτά αγώνα, τους γηπεδούχους να φέρνουν το ματς στα μέτρα τους, να κινδυνεύουν να χάσουν και στα 40 και στα 45 λεπτά, κοντά 200 πόντους και φάτσες που μία χαμογελούσαν και μία θύμωναν.  Μοιραίους και ήρωες που άλλαζαν μεταξύ τους μανδύες.

Στην Πάτρα θα βλέπατε αγώνα ισπανικού, όχι ελληνικού πρωταθλήματος. 53-43 ημίχρονο, 31 ασίστ σύνολο, ένα σκασμό τρίποντα (20), επιστροφές στο σκορ, ένα σούπερ σταρ που έβαλε τριαντάρα (Πεν), ένα Αμερικανό που είναι φόργουορντ αλλά έπαιζε πλέι-μέικερ (Γκάλογουεϊ) λες και έβλεπες τους Heat και τον Λεμπρον, Έλληνες της Ελευσίνας (Ιωάννου, Δορκοφίκη, Αθανασούλα) που δεν δέχονταν την ήττα για αποτέλεσμα και έκαναν ότι μπορούσαν για να της αντισταθούν.

Στο Ρέθυμνο θα βλέπατε τον Μοχάμεντ Φαγιέ να κάνει τον Σούπερμαν, να βάζει πόντους, να μαζεύει ριμπάουντ, να κόβει αντιπάλους δεξιά και αριστερά όταν στο φινάλε χρειαζόταν κάποιος να υπογράψει την πρώτη νίκη των Κρητικών. Ταυτόχρονα τον ΚΑΟΔ να αποδεικνύει ότι η εποχή που έχανε το 50% της δυναμικότητας του μακριά από τη Δράμα, ανήκει στο παρελθόν.

Και στη Θεσσαλονίκη, χάθηκε η ευκαιρία να στολίσουμε μια φανταστική αγωνιστική με τη λάμψη του Άρη, του ΠΑΟΚ, του Βεζένκοφ και του Χαραλαμπίδη, να πάρουμε λίγη από την αύρα του Γκάλη και του Μπάνε, του Γιαννάκη και του Φασούλα..

Προσωπική άποψη του γράφοντος είναι ότι ο κανονισμός που επιτρέπει στον διαιτητή να εκκενώνει γήπεδο από θεατές προκειμένου να τελειώσει ένας αγώνας είναι μνημείο ανοησίας, παραδοχή ανικανότητας και τιμωρία των φιλάθλων. Αν μια ομάδα έχει τιμωρηθεί, καλώς να παίξει χωρίς φιλάθλους. Αλλά όταν έστω και ένας άνθρωπος πληρώνει εισιτήριο για να δει ένα αγώνα, δεν επιτρέπεται η διοργανώτρια αρχή να επιτρέπει το άδειασμα των κερκίδων. Ή ο αγώνας θα γίνει όπως πρέπει να γίνει, ή καθόλου, αν οι συνθήκες δεν εγγυώνται την ασφάλεια των πρωταγωνιστών και των θεατών.

Αν η διακοπή του ντέρμπι της Θεσσαλονίκης σημαίνει πως ξεκινά πολιτική μηδενικής ανοχής, με συμφωνία ΕΣΑΚΕ και Πολιτείας, θα φανεί στη συνέχεια. Όμως η επιλεκτική εφαρμογή των νόμων είναι χειρότερη εφαρμογή από την καθόλου. Στην πρώτη περίπτωση ισχύουν οι κανόνες της ζούγκλας. Στη δεύτερη, αυτοί της  μαφίας.

 

Γράψτε το σχόλιο σας...