Ο κερδισμένος που έγινε θριαμβευτής

0
Χρήστος Καούρης
10/10/2014 • 08:01
Ο κερδισμένος που έγινε θριαμβευτής
  • shares

Επανάληψις. Μετά από από τα 15/16 ενός αγώνα μπάσκετ, το ξεκάθαρο, κρυστάλλινο, δίκαιως αναγνωρισμένο φαβορί δεν έχει ξεμπερδέψει ακόμα. Έχει ξεπεράσει το θράσος του αντιπάλου, έχει δείξει τα δόντια του, έχει βγάλει τις αρετές του στο παρκέ, έχει τρέξει το σερί που προϋποθέτει η υπεροχή του. Κι όμως. Έχει ακόμα το ενοχλητικό αουτσάιντερ, με τη βαριά φανέλα φορεμένη, να ερίζει για την πρόκριση στα ημιτελικά.

Γιατί για τα υπόλοιπα, το αουτσάιντερ ήταν κερδισμένο ήδη. Ή μήπως θα ήταν χαμένος ο Παναθηναϊκός αν ο Μπατίστα δεν σκόραρε και ο Ολυμπιακός κέρδισε 75-76;  τύποις, θα ήταν. Όμως η πλειονότητα των ψύχραιμων φιλάθλων θα του είχε δώσει ήδη ψήφο εμπιστοσύνης για την ανθεκτικότητα, την αυταπάρνηση, την αντοχή, την επόμενη ημέρα που μοιάζει να μην είναι τόσο ζοφερή όσο οι περισσότεροι ανησυχούσαν πως θα ήταν. Εκτός αυτών που ζουν ερωτευμένοι με την νίκη και τσακωμένοι με το παιχνίδι.

Επιστροφή στα γεγονότα. Ο Λοτζέσκι πετυχαίνει τρίποντο - μαχαιριά, 68-75. Ε, και; τι είχε, τι έχασε ο Παναθηναϊκός; με την κατ΄ αρχήν αποστολή του εκπληρωμένη; Έριξε τις ζαριές του και έκανε σκόνη τον Ολυμπιακό.

Όχι, δεν είναι τόσο απλό. Και δεν το κατάφεραν ούτε ο Σάρας, ούτε ο Μπατίστ, ούτε ο Νίκολας, ούτε ο Πέκοβιτς, ούτε ο Μποντίρογκα, ούτε ο Αλβέρτης, ούτε ο Ντομινίκ. Το έφεραν εις πέρας ο Έι-Τζέι Σλότερ, ο Νίκος Παππάς και ο Εστεμπάν Μπατίστα. Το μεγάλο σουτ το έβαλε ο Διαμαντίδης φυσικά, όπως και την (απλή για την κλάση του) ασίστ στο τέλος, αλλά...μην τα θέλετε κι όλα δικά σας. Ποιος θα το έκανε δηλαδή; Ήδη, το σενάριο, αν ειδωθεί από ερυθρόλευκη ματιά, είναι γκανιάν σαδομαζοχιστικό. Και όχι...με την καλή έννοια, που λέει και ο αγαπημένος μου κομμωτής του Λαζόπουλου.

Το κατόρθωμα του Παναθηναϊκού αποκτά εξωφρενικές διαστάσεις όχι μόνο εξαιτίας των απουσιών: τέτοιες είχε και ο Ολυμπιακός, και μάλιστα στην ίδια θέση (Ντάρντεν, Παπαπέτρου). Το αξιοθαύμαστο είναι ότι οι πράσινοι προετοιμάστηκαν σε ανώμαλο δρόμο: χτύπησε ο Μαυροκεφαλίδης, κουτσάθηκε ο Νέλσον, πάρτον κάτω τον Φώτση, φέρε παίκτη από τον Πανιώνιο για να κάνουμε προπόνηση και να τον δούμε (Θριτ), ψάξε παίκτες, πήγαινε στο εξωτερικό λειψός, χάνε με τα χέρια κάτω, φέρε τον Μπλουμς, βάλτον να παίξει με μια εβδομάδα προπονήσεις, κάτω και ο Χαραλαμπόπουλος, δεν προλαβαίνει κι ο Γκιστ, κάνουμε ανανέωση, είμαστε σε μεταβατική χρονιά, φτου-πρώτο-ματς-με-Ολυμπιακό, δεν θα έχει και κόσμο.

Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει; αυτό ήταν τρενάκι του τρόμου, όχι pre-season.

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον τελικό πριν από τον τελικό, Οκτώβρη μήνα, στο πρώτο επίσημο ματς της σεζόν. Προφανώς έφυγε από το παρκέ πολλαπλά κερδισμένος: πέρα από την ανανέωση της εμπιστοσύνης του κόσμου του, μπόλιασε με πίστη την ψυχολογία ένα σωρό νεων και νεοφερμένων, όπλισε με πίστη για το μέλλον τα χέρια του Γιάνκοβιτς, του Παππά, του Σλότερ, του Διαμαντάκου, των πιτσιρικάδων που έβλεπαν από τον πάγκο ή την εξέδρα.

Ο θρίαμβος της μιας βραδιάς δεν προϋποθέτει, ούτε κατά διάνοια, ομαλή συνέχεια. Λιγότερο το πρωτάθλημα και πολύ περισσότερο η Ευρωλίγκα είναι μαραθώνιοι μηνών, εκεί που πρέπει να εμφανίζεσαι κάθε εβδομάδα έτοιμος και αξιόμαχος, αλλιώς κινδυνεύεις να φύγεις με σκυμμένο το κεφάλι και από την Τουρόφ ακόμα. Μοιάζει δεδομένο ότι η σεζόν του Παναθηναϊκού είναι καταδικασμένη να ταλανίζεται από κλυδωνισμούς: δεν γίνεται αλλιώς όταν η ανανέωση γίνεται απότομα και με ταυτόχρονη εκλογίκευση του προϋπολογισμού.

Σκάρτες δέκα μέρες νωρίτερα, μιλούσα με τον Δημήτρη Διαμαντίδη στο πλαίσιο της media day του Παναθηναϊκού. Τον ρώτησα αν ο Παναθηναϊκός έχει κερδίσει, όλα αυτά τα χρόνια, το δικαίωμα να ζητά φέτος υπομονή από τους φιλάθλους του.

"Ναι, το έχουμε κερδίσει. Όλα αυτά τα χρόνια, ήταν 90% χαρές", μου απάντησε.

Για φέτος, η πρώτη χαρά ήρθε νωρίς. Και θα κάνει καιρό να ξεχαστεί.

Πολύ καιρό.

ΥΓ. Προσεχώς, το ντέρμπι από "ερυθρρόλευκη" ματιά.

Γράψτε το σχόλιο σας...