Όλοι είναι πλέι-μέικερ

0
Χρήστος Καούρης
31/08/2014 • 08:16
Όλοι είναι πλέι-μέικερ
  • shares

Μία από τις κουβέντες του μου ήρθε στο μυαλό βλέποντας μια επίθεση της εθνικής ομάδας, στο φινάλε του πρώτου δεκαλέπτου: μετά από τουλάχιστον 8 πάσες, η μπάλα κατέληξε στα χέρια του Βασιλειάδη για τρίποντο στο φινάλε της επίθεσης.

"Everybody with the ball. Everybody's a pointguard"

"Όλοι με τη μπάλα. Όλοι είναι πλέι-μέικερ".

Όχι, προφανώς δεν αρκεί μια πειστική και για τρία δεκάλεπτα απολαυστική εμφάνιση απέναντι στη Σενεγάλη για να μετατραπεί η Εθνική Ελλάδας στους πρωταθλητές του NBA. Ο Καϊμακόγλου δεν έγινε ξαφνικά Μπορίς Ντιό, και ούτε θα γίνει. Όμως τι ωραία που είναι να τρέχουμε και λιγάκι, ε; και να πασάρουμε τρέχοντας μέχρι να βρεθεί εκείνος ο ελεύθερος παίκτης;

Χωρίς να χάσει ούτε για λίγο την αμυντικής της προσήλωση, η επίσημη αγαπημένη έτρεξε το γήπεδο με όλους τους διαθέσιμους τρόπους: με γρήγορο τάισμα του ψηλού (Μπουρου-Πριντεζη), με μπέιζμπολ πάσες του ψηλού στον πρώτο φόργουορντ που είχε τρέξει, με γρήγορες διεισδύσεις που έφτιαχναν split out και δεν άφηναν την αντίπαλη άμυνα να οργανωθεί, με, με, με...Δεν τίθεται θέμα να τρέξει κανείς χωρίς να εξασφαλίσει το αμυντικό ριμπάουντ: με τα αντίπαλα σουτ να γίνονται υπό ασφυκτική πίεση και τα box out να δουλεύουν, όλα έγιναν πιο εύκολα.

Μην έχοντας στο ρόστερ παρά μόνο ένα σουτέρ (Βασιλειάδη) και λίγους με ικανότητα προσωπικής φάσης (Μπουρούσης, Πρίντεζης), η ομάδα είναι υποχρεωμένη να τρέξει, να συνδυαστεί, να ζαλίσει τον αντίπαλο για να εξασφαλίσει στον σουτέρ μισό έξτρα δευτερόλεπτο εκτέλεσης. Ο killer, δεν το χρειάζεται. Για τον Καλάθη, τον Μάντζαρη, τον Καϊμακόγλου, τον Παπανικολάου, μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε διχτάκι και στεφάνη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όταν το πράγμα δυσκολέψει, πρώτα με Αργεντινή και Κροατία και (καλώς εχόντων των πραγμάτων) στο πρώτο χιαστί, τα ματς θα γίνονται όλο και πιο κλειστά, οι αιφνιδιασμοί πιο δυσεύρετοι, το αλέγκρο παιχνίδι πιο επικίνδυνο. Εκεί η απουσία του Σπανούλη, του Σόφο και κατά τρίτο λόγο του Κουφού θα φανεί περισσότερο, αφού και οι τρεις είναι παίκτες του 5v5.

Αλλά ο Φώτης Κατσικάρης έχει βαλθεί να αποδείξει πως η ταχύτητα δεν σημαίνει  απαραίτητα αφελεια και πως οι γρήγορες επιθέσεις δεν ισούνται με αμυντική ανισορροπία. Προφανώς η σχεδόν δεκαετής παρουσία του στην Ιβηρική του έχει μεταδώσει τούτη τη μενταλιτέ - ο ξενιτεμός κάμποσων διεθνών και η σταδιακή αλλαγή του DNA του Έλληνα μπασκετμπολίστα προς το αθλητικότερο τον βοηθούν να σπείρει τις ιδέες του σε πιο πρόσφορο έδαφος.

Δεν ήταν όλα ρόδινα, όχι. Χάσαμε τη μπάλα για άλλη μια φορά στο τρίτο δεκάλπετο και καλό είναι να μην μας μείνει το χούι των φιλικών και στα επίσημα, είχαμε κακή αντίδραση τόσο στην πίεση όσο και στη ζώνη, κάναμε ένα σωρό λάθη μαζεμένα, δεν έχουμε αμυντικούς ψηλούς πλην Μπουρούση και συχνά θα ταλαιπωρούμαστε στο ριμπάουντ.

Για πρεμιέρα όμως, ακόμα και κόντρα στη Σενεγάλη, τα μηνύματα ήταν θετικά. Βήμα - βήμα, να δούμε που θα μας βγάλει.

Γράψτε το σχόλιο σας...