Χαρτογραφώντας τις ακτές

0
Χρήστος Καούρης
10/07/2014 • 15:25
Χαρτογραφώντας τις ακτές
  • shares

Είναι αφελές να πιστεύει κανείς πως ο αθλητικός τύπος θα έμενε έξω από τις σχέσεις εξάρτησης που γεννήθηκαν και κατά κόρον υπηρετούνται στο πολιτικό και οικονομικό σκηνικό, σχεδόν από καταβολής δημοσιογραφίας. Αστεία πράγματα, να σοκάρεται κανείς στ΄ αλήθεια μαθαίνοντας πως ο ισχυρός μπορεί να σηκώνει το τηλέφωνο και να δίνει ραπόρτο για το τι θέλει να δει αύριο γραμμένο ή αναρτημένο. Ή τι δεν θέλει να δει.

Πόσο δύσκολη είναι η χαρτογράφηση των ακτών της ελληνικής δημοσιογραφίας;

Καθόλου. Εύκολη είναι.

Η πολωτική, φιλική προς την ακρότητα και τη βία κατεύθυνση ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας επηρέασε και πολλές φορές υπηρετήθηκε από σημαντική μερίδα του αθλητικού τύπου. Χώρος που από τη φύση του είναι ευάλωτος στην συνθηματολογία αντί της επιχειρηματολογίας, που αργά αλλά σταθερά κέρδιζε έδαφος η άποψη πως «είναι ύποπτο» να μην έχει ταχθεί ο οποιοσδήποτε δημοσιογράφος σε ένα στρατόπεδο. Πως είναι υποκριτικό να μην αποκαλύπτει «τι ομάδα είναι», και να το παίζει «εθνική Ελλάδος και Ιωνικός».

Σε καθημερινή βάση η πλειονότητα του αθλητικού τύπου προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό την τεμπελιά της σκέψης. Με ποιον είσαι, αυτόν θα διαβάσεις και εκείνον θα ακούσεις να χαρεί η ψυχούλα σου. Το χρωματιστό φίλτρο της ομάδας είναι απαραίτητο - χωρίς αυτό, θα χρειαστεί να δουλέψει η ανεκπαίδευτη σκέψη και η ράθυμη κριτική ικανότητα. Η ίδια η υφή του αθλητισμού εξυπηρετεί: σε μια ζωή γεμάτη πραγματικά προβλήματα, μη μας το κάνεις πιο σοβαρό από ότι είναι. Αν το παραπάνω σχήμα λειτουργούσε σαν όπιο, σαν παράγοντας αποχαύνωσης αποκλειστικά στα σπορ, θα ήταν ως και χρήσιμο. Αλλά να βρίζουμε οικογένειες και νεκρούς, δερνόμαστε, μαχαιρωνόμαστε, να κάνουμε απόπειρες δολοφονίας, δεν το λες και αποχαύνωση. Βαρβαρισμό το λες.
 
Αφού εγκαθιδρυθεί το παραπάνω σχήμα, ξεκινά να λειτουργεί αντίστροφα. Όταν το κοινό εκπαιδευτεί να μη ζητά, η τεμπελιά μεταφέρεται στο μέσο. Η εύκολη πλέον δουλειά μπορεί να υπηρετηθεί χωρίς εκπαίδευση, ήθος, τιμιότητα, ψυχραιμία. Ένας τέλειος φαύλος κύκλος.

Η διαδικασία αυτοκάθαρσης που προκαλεί η ολοένα και αυξανόμενη αδιαφορία του κοινού  δημιουργεί επικίνδυνα φαινόμενα φρενίτιδας και πανικού: ακόμα πιο κοφτερές γωνίες, προσπάθεια αποπροσανατολισμού που ξεπερνά τα όρια του γελοίου, υιοθέτηση γλώσσας πεζοδρομίου. Ιερές σταυροφορίες από τη μία, τζιχάντ από την άλλη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι αν ο κάθε σύλλογος φτιάχνει λίστες των συλλογικών προτιμήσεων των δημοσιογράφων. Το πρόβλημα είναι πόσο εύκολα την φτιάχνει. Και κυρίως, τι ακριβώς συμβαίνει με τους «δεν». Αυτούς που στις λίστες αυτού του κόσμου έχουν δίπλα τους ερωτηματικά. Που θεωρούνται «επικίνδυνοι», «απρόβλεπτοι» ακριβώς γιατί η προσέγγιση τους φιλτράρεται αποκλειστικά από τη δική τους σκέψη. Που φτάνουν να λοιδορούνται ζηλόφθονα από το ίδιο τους το σινάφι. Που ζυγίζουν την αξιοπρέπεια της επαγγελματικής τους ιδιότητας με την πιθανότητα της σωματικής ή ψυχολογικής βλάβης, απολαμβάνοντας τελικά την χλεύη των κυνικών και των ρεαλιστών του οικοσυστήματος.

ΥΓ. Νικόλα, να τον θυμάσαι με χαμόγελο και να συνεχίσεις να τον κάνεις υπερήφανο.

 

 

Γράψτε το σχόλιο σας...