Στο γήπεδο που δεν ακούς τις σκέψεις σου

0
Χρήστος Καούρης
02/11/2013 • 08:48
Στο γήπεδο που δεν ακούς τις σκέψεις σου
  • shares

Κατά τη διάρκεια των 20 πρώτων λεπτών, ειλικρινά δυσκολεύτηκα να συγκεντρωθώ στο παιχνίδι. Οι 7.000 άνθρωποι που στιβάχτηκαν σε ένα από τους ναούς του ευρωπαϊκού μπάσκετ έμοιαζαν στα μάτια μου 20.000 - άνετα. Το μυαλό ταξίδεψε στο 4ο παιχνίδι του Παναθηναϊκού κόντρα στη Μπαρτσελόνα, στην Αθήνα, όταν η ελληνική ανοργανωσιά και ανευθυνότητα έφερε κοντά 30.000 κόσμο στο Ο.Α.Κ.Α. Όχι, τόση φασαρία δεν γινόταν ούτε τότε. Αν εγώ δυσκολεύτηκα να κρατήσω το νου μου στο ματς, πως να το κάνεις ως πρωταγωνιστής; όσο το χρονόμετρο των 24 δευτερολέπτων στις επιθέσεις του Παναθηναϊκού πλησίαζε το μηδέν, τα ντεσιμπέλ πολλαπλασιάζονταν. Στο πρώτο ημίχρονο ένιωσα συμπάθεια για τους παίκτες του Πεδουλάκη: όταν δεν μπορείς να ακούσεις τις σκέψεις σου, πως να ακούσεις τις φωνές του συμπαίκτη και του προπονητή; στην επανάληψη, θαύμασα το χαρακτήρα του πρωταθλητή Ελλάδας.

Ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στην Αθήνα με πολλά περισσότερα οφέλη από τους δύο βαθμούς της νίκης. Στο Βελιγράδι βρήκε την πρώτη μεγάλη ανατροπή της σεζόν (από το -14 στο 31΄), τον μπουκαδόρο που δεν φοβάται την ευθύνη και σε αυτό το επίπεδο (Παππάς), τον παλιό που έδειξε πως η μπογιά του δεν σβήνει έτσι εύκολα (Μπατίστ). Πολλά μπορεί να γράψει κανείς στην τακτική ανάλυση ενός αγώνα με δύο όψεις. Αλλά...

Οι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα υποδέχτηκαν τους αδελφόποιτους τους από τον Πειραιά και έδωσαν στην Χάλα Πιονίρ άρωμα Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας. Συμπαθάτε με, αλλά δεν το γράφω για καλό. Τις φορές που το γήπεδο δονούνταν από τις ιαχές "Zvezda, Zvezda", υποκλίθηκα. Όμως αυτές ήταν η μειοψηφία. Η ελληνική εξαγωγή οπαδισμού έφερε στα χείλη των - προφανώς όχι αθώων περιστερών - Σέρβων τον γνωστό οχετό, σε περιέργως εξαιρετικά ελληνικά. Στο φινάλε της κανονικής διάρκειας και της παράτασης έπεσαν στο παρκέ αντικείμενα, ενώ ένας τηλεβόας έψελνε τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Το καλάθι του Παναθηναϊκού κουνιόταν συχνά πυκνά.

"Πταίσματα", πιθανώς να σκεφτήκατε πολλοί από εσάς, "μπροστά σε αυτά που βλέπουν τα μάτια μας τόσα χρόνια στα ελληνικά γήπεδα". Πράγματι, με αυτό το μέτρο, δίκιο έχετε. Κάθε Φλεβάρη με τον τελικό του Κυπέλλου και κάθε άνοιξη στους τελικούς του πρωταθλήματος, έχουμε δει πολύ χειρότερα. Φέτος, πάλι καλά δηλαδή, το ραντεβού στο κύπελλο δόθηκε στον ημιτελικό.

Όι παίκτες του Παναθηναϊκού έτρεξαν γρήγορα στα αποδυτήρια μετά την κόρνα της λήξης, ορθώς φοβούμενοι βροχή αντικειμένων. Σε μια άλλη, εικονική πραγματικότητα, εξακολουθώ να φαντάζομαι τους παίκτες και των δύο ομάδων να αλληλοσυγχαίρονται. Και τους Σέρβους στην κερκίδα, αυτούς που ξέρουν μπάσκετ όσο ελάχιστοι στην Ευρώπη, αυτούς που επιφύλασσαν στους παίκτες της ομάδας τους ζεστό χειροκρότημα για την γενναία προσπάθεια τους, να ενώνουν τα χέρια τους αναγνωρίζοντας των προσπάθεια και των δύο, και ευχαριστώντας τους για μια αυθεντική αθλητική μονομαχία.

Σερβία - Ελλάδα, συμμαχία. Μπλιαχ, μετά συγχωρήσεως.

Γράψτε το σχόλιο σας...