Χρόνια πολλά, σας ευχαριστούμε

Ο Γρηγόρης Παπαβασιλείου επιστρέφει στο καλοκαίρι του 87, αναλύοντας με ρομαντική διάθεση την τεράστια επιτυχία της εθνικής μας ομάδας.
0
Γρηγόρης Παπαβασιλείου
14/06/2019 • 17:00
Χρόνια πολλά!
  • shares
Για πολλά χρόνια μετά τη μαγική εκείνη βραδιά του Ιουνίου του 1987, όταν το ημερολόγιο έδειχνε 14/6, το τηλέφωνο έπαιρνε "φωτιά" και με άλλους μπασκετόφιλους της τότε παρέας στα Τρίκαλα, η συζήτηση ξεκινούσε με ένα "χρόνια πολλά".

Αυτό είχε καταφέρει η εθνική ομάδα με το πρώτο χρυσό μετάλλιο στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, να θεωρούμε όλοι, είτε το ζήσαμε από μακριά είτε εκ του σύνεγγυς, παιδιά του δημοτικού εμείς, αλλά και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, δικιά μας αυτή τη βραδιά, δικιά μας την επιτυχία. Έστω κι αν ακολούθησαν κι άλλες πολλές, (προσωπική μου εκτίμηση ότι το ασημένιο στο επόμενο Ευρωπαϊκό, στο Ζάγκρεμπ, είναι μεγαλύτερη επιτυχία μπασκετικά, καθώς η Σοβιετική Ένωση που νικήσαμε στον ημιτελικό ήταν dream team, ενώ η Γιουγκοσλαβία δεν παιζόταν), αυτή η πρώτη φορά είναι που μένει αξέχαστη και σημαδεύει τα παιδικά σου χρόνια. 

Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον νεότερο, ο οποίος μπορεί να έχει ζήσει το ποδοσφαιρικό θαύμα της Πορτογαλίας, τι ακριβώς συνέβη το καλοκαίρι του 87. Πως τα παιδάκια σε όλη την ελληνική επικράτεια, προσπαθούσαν να μιμηθούν τα μαγικά του Γκάλη, τα τρίποντα του Γιαννάκη, το all around παιχνίδι του Φάνη, τα μπλοκ του Φασούλα και άλλα πολλά που έκανε αυτή η παρέα του Κώστα Πολίτη. Κάθε βράδυ και καλύτερα και περισσότερα χαμόγελα και περισσότερη όρεξη για νίκες και περισσότερη χαρά για όλο τον κόσμο που ζούσε εν μέσω καύσωνα, πρωτόγνωρες καταστάσεις. Και όλα αυτά επενδεδυμένα με την εμβληματική, στεντόρεια φωνή του Φίλιππου και με final countdown των Europe, που ακόμα και σήμερα εμείς οι παλιοί ανατριχιάζουμε όταν το ακούμε, καθώς μας θυμίζει εκείνο το καλοκαίρι.

Όσα κι αν χώρισαν τους πρωταγωνιστές έκτοτε, εκείνοι κατάφεραν κάτι μοναδικό για τους Έλληνες, να τους έχουν όλους μονοιασμένους, αγαπημένους, σε ένα κοινό σκοπό. Κι από τότε το μπάσκετ να παίρνει θέση στην καρδιά όλων, ακόμα κι αυτών που δεν ήξεραν καν τι χρώμα έχει η "σπυριάρα". Αύτο είναι το πρώτο μας χρυσό, ο αθώος εφηβικός έρωτας, που δε σβήνει ποτέ, όσο χρόνια κι αν περάσουν, όσες κατακτήσεις κι αν έχεις, ακόμα κι όταν έρθει η ώρα να κάνεις τη δική σου οικογένεια. Γι αυτό λοιπόν για μία ακόμα φορά, χρόνια πολλά και σας ευχαριστούμε.

Γράψτε το σχόλιο σας...