Να κυνηγάς τα όνειρά σου

Η σκληρή πλευρά της ζωής, αλλά και η στάση που οδηγεί στη γη της επαγγελίας. Ο Γιάννης Φουρνάρος γράφει, λίγες ώρες πριν τη δύση των Ολυμπιακών αγώνων.
Γιάννης Φουρνάρος
21/08/2016 • 03:03
Τα ελληνικά μετάλλια στο Ρίο
  • shares
Παρακολουθώ ολυμπιακούς αγώνες από το 1984. Εννιά διοργανώσεις με αμέτρητες στιγμές. Στο Ρίο προστέθηκαν μερικές ακόμα. Ο Φέλπς, ο Μπολτ, Ο Φάρα και ο Φαν Νιέκερκ αποτελούν το top4 των αθλητών κατά τη γνώμη μου, με αυτά που πραγματοποίησαν. Εννοείται ότι αφήνω εκτός συναγωνισμού τους Έλληνες, καθώς λόγω συναισθηματικής προσέγγισης, δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται στην ίδια λίστα.

Όσο τα χρόνια περνούν, με οτιδήποτε κι αν "καταπιάνομαι" προσπαθώ να δω την προέκταση αυτού. Τελειώνοντας οι αγώνες στη Βραζιλία, δύο πράγματα, με την ίδια αφετηρία, αποτελούν το μάθημά τους. Στα μάτια μου πάντα...

Η ζωή είναι σκληρή και αυτή είναι μία πραγματικότητα και ο καθένας ορίζει τη ζωή που θέλει να βιώσει. Η Βραζιλία, αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό μέρος που θα μπορούσαν να αποτυπωθούν οι αντιθέσεις. Από τη μία η λάμψη των αγώνων, των χορηγών, των ρεκόρ, των επισκεπτών από όλο τον πλανήτη. Της επιχείρησης που εδώ και δεκαετίες έχει μετατραπεί η κορυφαία αθλητική δραστηριότητα. Ευτυχώς, που η χαρά της συμμετοχής των αθλητών, έχει παραμείνει σταθερή και αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο. Λίγα μέτρα πιο μακριά από τις εγκαταστάσεις, το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής. Οι φαβέλες, η εξαθλίωση, τα προβλήματα, τα σκληρά πρόσωπα, οι παράνομες δραστηριότητες, που σε κάποιες περιπτώσεις αποτελούν ανάγκη. Κάποιοι από τους Έλληνες που δούλεψαν στη διοργάνωση, σε ρεπό τους επισκέφτηκαν κάποιους ιθαγενείς.

Ιθαγενείς που δεν πληρώνονται καν για να υποδέχονται τους τουρίστες στο "σπιτικό" τους και που επί της ουσίας δεν έχουν την επιλογή για ό,τι τους συμβαίνει με τους επισκέπτες. Βάρα το ντέφι αρκουδιάρη...

Το δεύτερο είναι η στάση ζωής. Οι επιλογές. Όταν η λέξη δικαιολογία δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό σου, μπορείς να ξεπερνάς τον εαυτό σου. Ο σπουδαίος Τζέσε Όουενς, με τα τέσσερα χρυσά μετάλλια στο Βερολίνο το 1936 έχει δηλώσει: «Οι μάχες που έχουν σημασία δεν είναι εκείνες για τα χρυσά μετάλλια. Είναι οι εσωτερικές μάχες. Οι αόρατες, οι αναπόφευκτες μάχες που δίνουμε όλοι μέσα μας». Χωρίς αυτές τις μάχες, δεν μπορείς ποτέ να φτάσεις σε σημείο να διεκδικείς χρυσά μετάλλια, θα προσθέσω. Ή σε οποιαδήποτε άλλη επιτυχία, εκτός αθλητισμού. Οι Έλληνες αθλητές αυτό διδάσκουν. Αν περιορίζονταν σε ό,τι τους παρέχει η πολιτεία, στις εγκαταστάσεις, στις δυσκολίες των προπονήσεων, στα αμέτρητα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη καθημερινότητα, ιδίως μέχρι να βρεθούν σε κορυφαίο επίπεδο, ποτέ δεν θα έφτασαν στη δική τους γη της επαγγελίας. Τα παιδιά αυτά κυνηγούν τα όνειρά τους και αφετηρία αποτελεί η φιλοσοφία τους, η στάση ζωής τους. Στάση, η οποία ξεκινά με το ότι δεν χωρούν δικαιολογίες στη ζωή τους και συνεχίζει πως για ό,τι τους συμβαίνει υπεύθυνοι είναι κυρίως και πρωτίστως εκείνοι. Απ' αυτό και μόνο ξεχωρίζουν. Όχι για τα μετάλλια τους. Σε μία χώρα που η μεταφορά των ευθυνών αποτελεί... εθνικό σπορ, που η εξεύρεση δικαιολογιών αποδεικνύει την εξυπνάδα που διαθέτει ο Έλληνας (δυστυχώς με αρνητικό τρόπο).

Οι αθλητές μας είναι υπεύθυνοι άνθρωποι, είναι παιδιά με κοινωνική κουλτούρα (και αυτό φαίνεται στις δηλώσεις τους, που δεν έχουν τη λογική του δούναι και λαβείν, μοιράζοντας απλόχερα λίγο από τη λάμψη τους), κάνουν τις επιλογές τους. Και τις περισσότερες φορές είναι δύσκολες, είναι ανηφορικές, είναι μεγάλες, είναι επίπονες, σε ένα δρόμο μοναχικό. Αλλά είπαμε... Κυνηγούν τα όνειρά τους. 
Γράψτε το σχόλιο σας...
loading the player...
17/11/2018 • 08:16

Προβάδισμα για Ιταλία, Σάντερλαντ. Ματς για γκολ σε Πίτερμπορο και Μπρίστολ

Πολλά ματς στις χαμηλές κατηγορίες της Αγγλίας και της Σκωτίας μας δίνουν σε πολλές περιπτώσεις ενδιαφέρουσες ιδέες αναφορικά με την προοπτική παραγωγικότητάς τους ενώ στο Μιλάνο η Ιταλία είναι απόψε φαβορί λόγω κινήτρου

14/11/2018 • 10:51