Ποιος την έχει μεγαλύτερη

Ο Γιάννης Φουρνάρος εξηγεί στο προσωπικό του blog που οφείλεται αυτή η απαξίωση του ελληνικού ποδοσφαίρου και πως θα μπορέσει το πρωτάθλημα να γίνει ξανά προϊόν.
Γιάννης Φουρνάρος
09/05/2016 • 00:39
Πρόεδροι Σούπερ Λιγκ
  • shares
Είμαστε όλοι απογοητευμένοι από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Στις συζητήσεις μας το υποβαθμίζουμε, μιλάμε για εκείνο σαν να είναι το τελευταίο του πλανήτη, πλήρης απαξίωση. Την ίδια στιγμή βέβαια, όλοι ασχολούμαστε με το ελληνικό ποδόσφαιρο, όλοι έχουμε άποψη γι' αυτό, μα το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι εξ ημών ταυτίζονται με τους ανθρώπους που διοικούν τις ομάδες. Λες και το να υποστηρίζεις μία ομάδα, σημαίνει αυτόματα ότι πρέπει να υποστηρίζεις τον ιδιοκτήτη της και τα συμφέροντά του.

Και εκεί ακριβώς είναι η ουσία του προβλήματος. Όσο το ελληνικό ποδόσφαιρο παίζεται σε γραφεία, όσο στο επίκεντρο θα βρίσκονται οι 16 πρόεδροι/ιδιοκτήτες της λίγκας και μία χούφτα ανθρώπων της ΕΠΟ (δεν βάζω καν τη διοργανώτρια super league στο κάδρο, καθώς για τους ιδιοκτήτες των ομάδων, όσοι "τρέχουν" το πρωτάθλημα είναι υπάλληλοί τους που δεν έχουν άποψη), όσο η (όποια) κυβέρνηση δεν θα θέλει να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο, καθώς ακόμα και το ποδόσφαιρο είναι σημείο διαπραγμάτευσης σε σχέση με άλλες "δουλειές" των ισχυρών ιδιοκτητών, όσο οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές δεν θα αποτελούν το επίκεντρο, τόσο θα απαξιώνεται. Αλήθεια, πόσοι περιμένουν με ανυπομονησία τον τελικό του κυπέλλου σε ένα άδειο ολυμπιακό στάδιο, με τον θεσμό να έχει πάρει ήδη δύο αναβολές; Πόσοι θυμούνται ότι την ερχόμενη Τετάρτη αρχίζουν play off, στα οποία συμμετέχουν οι τρεις από τις τέσσερις πιο εμπορικές ομάδες της Ελλάδας; Πόσοι θα στεναχωρηθούν αν η σεζόν ολοκληρωθεί αύριο το πρωί;

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά οι άνθρωποι που το διοικούν και ασχολούνται με αυτό. Αυτοί που το έχουν δει ως ένα ακόμα παιγνιδάκι τους, στη γενικότερη λογική που τους διέπει. Που θέλουν μέσω αυτού να τονώσουν το εγώ τους, να γίνουν ήρωες σε μία μερίδα κοινού που τρέφεται από τις όποιες νίκες των άλλων (να το πω κομψά) και όχι τις δικές του. Που επιζητούν να χτίσουν το δικό τους μύθο στο ποδόσφαιρο, όπως έχουν χτίσει και στους υπόλοιπους επαγγελματικούς τους στίβους. Που το μόνο τους ενδιαφέρον είναι η υστεροφημία τους. Που στο τέλος της ημέρας, αναζητούν την επιβεβαίωση από τους αυλικούς τους ή τους τυφλωμένους οπαδούς, ότι την... έχουν πιο μεγάλη. Την τσέπη εννοώ, μην παρεξηγηθώ. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης. Προφανώς και όχι.

Η λύση είναι μία, αλλά διόλου εύκολο να εφαρμοστεί σ' αυτή τη χώρα. Να επιστρέψει το ποδόσφαιρο στα γήπεδα. Να μην υπάρχουν παραγοντισμοί, να μην ασχολούνται οι πρόεδροι/ιδιοκτήτες με το άθλημα, παρά μόνο με το πώς θα ανθίσει η ομάδα τους, η επένδυσή τους. Όσο πιο "αυτοματοποιημένα" λειτουργούν τα πράγματα, με καμία εμπλοκή ή παρέμβαση ομάδων, τόσο ο κόσμος θα "ψήνεται" με το ποδόσφαιρο.

Και μόνο έτσι θα δουν οι πρόεδροι/ιδιοκτήτες το πρωτάθλημα να μετατρέπεται σε προϊόν. Και τότε θα έχουν χτίσει μία δομή, ώστε να ζητούν περισσότερα χρήματα από χορηγούς, τηλεοπτικά, φιλάθλους. Γιατί ως τώρα ζητούν, με τον τρόπο που λειτουργούν σε όλο το φάσμα του ποδοσφαίρου: Γιατί, απλά, έτσι γουστάρουν.
Γράψτε το σχόλιο σας...
loading the player...
19/11/2018 • 08:08

Το κίνητρο απέναντι στο ποδοσφαιρικό γόητρο

Το παιχνίδι της Γερμανίας με την Ολλανδία έχει ενδιαφέρον μόνον για τους φιλοξενούμενους. Φαβορί είναι η Νορβηγία στην Λευκωσία όμως η Κύπρος στα τελευταία της παιχνίδια κάνει ότι μπορεί να φανεί ανταγωνιστική.

14/11/2018 • 10:51