Δώδεκα χρόνια μετά

Ο Γιάννης Φουρνάρος γράφει στο blog του για την παρέα που κατέκτησε την κορυφή πριν δώδεκα χρόνια...
Γιάννης Φουρνάρος
04/05/2016 • 12:02
Νικολαϊδης, Τόρες και Φουρνάρος
  • shares
Ψάχνοντας στον υπολογιστή βρήκα την παραπάνω φωτογραφία. Στο περιθώριο γυρισμάτων με τους Έλληνες διεθνείς εν όψει του Euro που ακολουθούσε. Με τον συμπαίκτη του Ντέμη Νικολαΐδη στην Ατλέτικο Φερνάντο Τόρες να αποτελεί αντίπαλο στα γήπεδα της Πορτογαλίας.



Δώδεκα χρόνια μετά με πιάνει μελαγχολία. Ο λόγος είναι η Eθνική Oμάδα και το ραντεβού στη Γαλλία που ξεκινά στις 10 Ιουνίου. Τις τελευταίες ώρες έχει γίνει μεγάλο θέμα συζήτησης αν η κατάκτηση της Premier από τη Λέστερ ή αυτή του Εuro από την Ελλάδα αποτελεί μεγαλύτερο θαύμα. Αν στις δύο επιτυχίες προσθέσουμε κάποιες ακόμα, όπως η Δανία του 92, ή η Λάρισα του 88, ή η νεοφώτιστη Νότιγχαμ Φόρεστ στα τέλη της δεκαετίας του 70, η οποία κατέκτησε πρωτάθλημα και ακολούθως δυο πρωταθλητριών, ή η επίσης νεοφώτιστη Καϊσερσλάουτερν που σήκωσε τη σαλατιέρα υπό τις οδηγίες του Ότο, τότε θα έχουμε εν πολλοίς το σύνολο των ποδοσφαιρικών θαυμάτων. Και όπως κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει σύγκριση ποδοσφαιριστών από διαφορετικές περιόδους μέσα στο χρόνο, έτσι και εδώ. Πως να συγκρίνεις τις διαφορετικές συνθήκες των... τουριστών της Δανίας, με τους νεοφώτιστους σε Αγγλία και Γερμανία ή με τη μοναδική ελληνική επαρχιακή ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα.

Για να επιστρέψω στη... μελαγχολία μου, αυτή γίνεται μεγαλύτερη επειδή δε διακρίνω την ίδια διάθεση στο οικοδόμημα που λέγεται εθνική ομάδα. Δεν ξέρω αν θα βρούμε στο πρόσωπο ενός προπονητή την ευφυΐα που επέδειξε ο Ρεχάγκελ, ώστε να απομονώσει την ομάδα από τους παρατρεχάμενους της ΕΠΟ και παράλληλα να μην αποκτήσει ο ίδιος ποτέ την ελληνική νοοτροπία. Δεν ξέρω αν θα βρούμε ποδοσφαιριστές με τόσο ταλέντο, αλλά και προσωπικότητα, όπου όλοι έβαζαν το εγώ τους κάτω από την ομάδα. Δεν ξέρω αν θα βρεθούν ποδοσφαιριστές που να μπορούν να ιεραρχήσουν τα αποδυτήρια και να μη κάνει ο καθένας του κεφαλιού του. Δεν ξέρω αν τελικά κάνει κακό πρώτα στους ίδιους και μετά στην ομάδα, το γεγονός ότι αρκετοί ποδοσφαιριστές σε νεαρή ηλικία, έχουν κερδίσει αρκετά χρήματα και δόξα στους συλλόγους τους, με αποτέλεσμα να μην... πολυκαίγονται για τη φανέλα με το εθνόσημο.

Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι αν έχουμε μία ελπίδα να ξαναδούμε εθνική που να συμμετέχει διαδοχικά σε μεγάλες διοργανώσεις και που θα ζεστάνει με το πάθος της και τη διάθεσή της το κοινό, απαιτείται το σύνολο των διεθνών να γίνει μία παρέα. Έτσι όπως είναι ακόμα και σήμερα η ομάδα του 2004. Δώδεκα χρόνια μετά και όλοι οι ποδοσφαιριστές, και οι 23, έχουν ένα φόρουμ συνομιλίας για να επικοινωνούν. Δώδεκα χρόνια μετά. Χωρίς καμία απουσία. Η ιστορία γράφεται από παρέες, αλλά η ομάδα του Εuro 2004, είναι κάτι παραπάνω: είναι παρέα ζωής.
Γράψτε το σχόλιο σας...
20/09/2018 • 10:03

Με τακτική προσέγγιση και θράσος μπορούν απόψε ο ΠΑΟΚ κι ο Ολυμπιακός

Πολλά τα ενδιαφέροντα ματς σε αυτή την πρώτη αγωνιστική των ομίλων του Europa League. Ο ΠΑΟΚ μπορεί να "πονέσει" την Τσέλσι. Mε προσοχή στην άμυνα μπορεί κι ο Ολυμπιακός να τα καταφέρει. Ματς για γκολ σε Ρώμη, Μασσαλία και Γλασκόβη

19/09/2018 • 10:52