Είδαμε το δέντρο (Μάνταλος), χάσαμε πάλι το δάσος (την ομάδα)

Ο Δημήτρης Παπανικολάου γράφει στο προσωπικό του blog για το ματς της Εθνικής στην Βοσνία και τις υπερβολικές αντιδράσεις για την χαμένη ευκαιρία του Μάνταλου.
0
Δημήτρης Παπανικολάου
11/06/2017 • 15:23
Η χαμένη ευκαιρία του Μάνταλου.
  • shares
Ρε σεις είμαστε τόσο μίζεροι ως λαός, ως φάρα, που το ποτήρι θέλουμε να το βλέπουμε πάντα μισοάδειο κι όχι μισογεμάτο. Δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τίποτα ακόμα κι αν τα έχουμε όλα!

Ναι, ο Μάνταλος έχασε μια τεράστια ευκαιρία στ 82΄ για να σκοράρει και να είναι σήμερα η Ελλάδα με το ένα πόδι στο Μουντιάλ της Ρωσίας. Όμως ελάχιστα δευτερόλεπτα αργότερα ήταν ο Καρνέζης που με μια υπέροχη απόκρουση κράτησε το μηδέν στην κεφαλιά του Τζέκο και η Εθνική έφυγε από τη Ζενιτσα με τον ένα βαθό στο σακούλι της και όντας αήττητη σε αυτή την προκριματική φάση ως τώρα.

Κι όμως εμείς αποφασίσαμε να γεμίσουμε τα social media με... κατάρες για τον Μάνταλο κι όχι με... γλυκόλογα για τον Καρνέζη ή τουλάχιστον για τη νέα προσπάθεια της ομάδας του Σκίμπε που από Εθνική... Μυκόνου ξανάγινε πλέον κανονική ομάδα και οικογένεια και σταμάτησε να τρώει τη μία φάπα μετά την άλλη από ομάδες τύπου Νήσων Φερόες.

Το γεγονός ότι από την απόλυτη απαξίωση η Εθνική επιστρέφει σταδιακά στο επίπεδο που την καθιέρωσε από το 2004 και μετά σταθερά μέσα στην πρώτη 12άδα της γενικής κατάταξης της FIFA εξακολουθεί να μας αφήνει αδιάφορους.

Αυτό που ενδιαφέρει είναι να... κράξουμε τον (όποιο) Μάνταλο.
Αφήνουμε στην άκρη πως η Ελλάδα διαθέτει μια απίθανη αμυντική γραμμή με Ιταλογερμανικά (Καρνέζης, Τοροσίδης, Μανωλάς – Παπασταθόπουλος, Σταφυλίδης) χαρακτηριστικά που δυσκολεύεται να την διασπάσει ακόμα και η επιθετική γραμμή του Βελγίου.  
 
Πως ο Σκίμπε παίζει με εξτρέμ που δεν είναι πλάγιοι επιθετικοί (Μάνταλος, Μπακασέτας), αλλά κάνουν τη δουλειά όσο καλύτερα μπορούν. Πως παίζει με φορ (Μήτρογλου) που δεν έχει τελική στο ματς, αλλά καλύπτει χώρους για τρεις.

Ότι εμπιστεύεται τον 32χρονο Τζιόλη, που πολλοί τον θεωρούν πρώην ποδοσφαιριστή για να πάρει την ηρεμία που χρειάζεται στο ευαίσθητο χώρο του κέντρου και πως βάζει τον Πορτογάλο Μαραθωνοδρόμο Ζέκα (μετά την κακή παρουσία του στο Βέλγιο) για να βγάλει την γλώσσα των Βόσνιων στα χαφ.

Πως τελείωσε το ματς με μία μόνο αλλαγή ουσιαστικά (τον Δώνη) γιατί οι άλλες δύο έγιναν στις καθυστερήσεις και πως τόλμησε να βάλει τον 21 ετών Τάσο στα άκρα (αντί του τραυματία Μπακασέτα) και να αλλάξει προς το καλύτερο την εικόνα της επίθεσης της ομάδας.

Αντί να σχολιάσουμε την γενική εικόνα της νέας μας ομάδας που είναι και πάλι οικογένεια, που πανηγυρίζει για την κάθε στιγμή της, που τρώει...
γροθιές και χάνει δόντια (βλέπε Γιαννιώτα) και συσπειρώνεται, που τρέχει στην εξέδρα για να φωνάξει για το άδικο της επίθεσης των Βόσνιων αστυνομικών στους οπαδούς της Εθνικής, εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε το δέντρο (Μάνταλος) και όχι το δάσος (την ομάδα).

Ε, με τέτοια μυαλά δεν πάμε πουθενά. Όχι στο ποδόσφαιρο, αλλά δυστυχώς πουθενά!
Γράψτε το σχόλιο σας...