Η χαμένη τιμή της αθλητικής δικαιοσύνης ακόμα αναζητείται!

0
Δημήτρης Παπανικολάου
27/01/2011 • 12:00
Η χαμένη τιμή της αθλητικής δικαιοσύνης ακόμα αναζητείται!
  • shares

«Ως «νόμιμη» άμυνά της επιλέγει να δολοφονήσει τον δημοσιογράφο που καταχράζεται την εξουσία του Τύπου και την εκθέτει στην κοινή γνώμη.

«Η χαμένη τιμή της αθλητικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα» δεν έχει γίνει ακόμα βιβλίο, ούτε καν έργο στον κινηματογράφο, αλλά ακόμα κι έτσι αναζητείται! Και αυτό συμβαίνει από καταβολής του ελληνικού ποδοσφαίρου. Παρά τις προσπάθειες για την βελτίωση της εικόνας των γηπέδων, τις διαρκείς αλλαγές στον Πειθαρχικό Κώδικα και την αυστηροποίηση ποινών, παρά το ξεκαθάρισμα για το είδος αυτών των ποινών ανά περίπτωση, η αθλητική δικαιοσύνη (είτε με τακτικούς δικαστές, είτε με συνταξιούχους, είτε με δικηγόρους) ήταν, είναι και θα είναι στο στόχαστρο παραγόντων, φιλάθλων και Μ.Μ.Ε. για τις αποφάσεις της.

Οι ομάδες έχουν την ευθύνη για τις ενέργειες των οπαδών τους στο γήπεδο, πριν, κατά και μετά την διάρκεια των αγώνων. Το ξέρουν, το έχουν αποδεχθεί και έτσι πορεύονται. Φυσικά και δεν μπορούν να ελέγξουν έναν προς έναν όσους βρίσκονται στις εξέδρες, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί βελτιώνεται ανάλογα με τις προσπάθειες της κάθε μίας ξεχωριστά.

Από την δεκαετία του 90 και μετά η ποινή αποκλεισμού της έδρας και η διεξαγωγή ενός αγώνα σε ουδέτερο γήπεδο, σχεδόν αντικαταστάθηκε από την ποινή του «κεκλεισμένων των θυρών». Η πρόθεση του νομοθέτη προφανής. Η μεταφορά χιλιάδων οπαδών από την μία πόλη στην άλλη δημιουργούσε τεράστια προβλήματα αντί να τα λύνει. Κι επίσης η διεξαγωγή αγώνα χωρίς την παρουσία θεατών πονούσε τις ομάδες στο ταμείο. Θα έπρεπε δηλαδή, να τις οδηγήσει σε ακόμα πιο αυστηρή επιλογή των οπαδών που προμηθεύονται τα εισιτήρια των αγώνων της.

Παρ΄ όλα αυτά η βία ήταν εκεί. Και φτάσαμε στο σημείο της απαγόρευσης μετακίνησης οργανωμένων οπαδών και στην απαγόρευση χορήγησης εισιτηρίων από τον γηπεδούχο στον φιλοξενούμενο. Αλλά και πάλι η κατάσταση δεν βελτιώθηκε, αφού ο φανατισμός της εξέδρας είναι ανεξέλεγκτος και οι ενέργειες των δυνάμεων επιβολής της τάξης σχεδόν πάντα ακραίες.

Ενώ γίνονται συσκέψεις επί συσκέψεων για τα μέτρα τάξης κάθε αγώνα ξεχωριστά, η αστυνομία εμφανίζεται σχεδόν πάντα αιφνιδιασμένη με αποτέλεσμα από την πρόληψη να περνά αμέσως στην καταστολή. Και η καταστολή περιλαμβάνει κατά 99% την ρίψη χημικών.

Οι ομάδες γνωρίζουν τι σημαίνει «μεμονωμένα επεισόδια», τι «εκτεταμένα» και τι «ευρείας κλίμακας». Κάθε φορά που καλούνται σε απολογία ξέρουν και τι ποινή τους περιμένει. Το θέμα είναι πως ενώ ακολουθείται μια ακροαματική διαδικασία με εξέταση μαρτύρων, στο μεγαλύτερο ποσοστό δεν λαμβάνεται υπόψιν το αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής, αλλά οι δικαστές αποφασίζουν έχοντας ως «Ευαγγέλιο» τις εκθέσεις της αστυνομίας. ʼρα προς τι η διαδικασία;

Επίσης, υπάρχουν περιπτώσεις που για παρόμοια γεγονότα έχουμε διαφορετική προσέγγιση στο κατηγορητήριο κι έτσι οι ομάδες θεωρούν –κι όχι άδικα- πως στοχοποιούνται. Από την άλλη όμως, υπάρχουν ομάδες που απολογούμενες προσπαθούν να κάνουν το άσπρο-μαύρο με αστεία επιχειρήματα κι ενώ η τηλεοπτική εικόνα δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης στους δικαστές.

Για να λειτουργήσει ομαλά το σύστημα απονομής δικαιοσύνης οι ομάδες και οι αρχές πρέπει να μιλούν την γλώσσα της αλήθειας. Επειδή όμως, αυτό είναι από δύσκολο ως απίθανο στις μέρες μας οι δικαστές υποχρεώνονται να την αναζητούν κάπου στη μέση. Οι αποφάσεις τους μπορεί να μην είναι απολύτως δίκαιες, αλλά στην πλειοψηφία τους είναι στο μέτρο της εικόνας που εισπράττουν από τους εμπλεκόμενους φορείς. Όσο ξεκάθαρη ή θολή κι αν τους προσφέρετε.

Γράψτε το σχόλιο σας...