Φως στο άγνωστο μέσα από την τέχνη!

Ο Δημήτρης Καρύδας συνδυάζει την τέχνη με τον αθλητισμό για να μπορέσει να σας παρουσιάσει κάποιες άγνωστες ή λιγότερο γνωστές ιστορίες των Final Four που ανήκουν πλέον στην ιστορία.
0
Δημήτρης Καρύδας
18/05/2017 • 12:17
Blog Καρύδας
  • shares
Μετά από 29 συναπτά έτη στα φάιναλ φορ διαλέξαμε ένα διαφορετικό τρόπο να γράψουμε μερικές άγνωστες ή λιγότερο γνωστές ιστορίες τους. Και ανατρέξαμε σε… βοήθεια στην τέχνη του κινηματογράφου και της μουσικής για να παραλληλίσουμε αυτές τις μπασκετικές ιστορίες. Καθίστε αναπαυτικά και ακολουθείστε μας στο ταξίδι μέσα στο χρόνο… Στο σημερινό τέταρτο μέρος από την Πράγα του 2006 μέχρι τη Βαρκελώνη του 2011 και από τον Αμαντέους Μότσαρτ στους Μπιτλς…

Πράγα (2006)- Amadeus (1984)


H ΤΣΣΚΑ του 2006 ήταν μια τέλεια ορχήστρα που απέφυγε τα… φάλτσα της προηγούμενης χρονιάς. Με τον ‘Ετορε Μεσίνα, πια στον πάγκο και πρώτο βιολί της τον Θοδωρή Παπαλουκά πήγε στην Πράγα αποφασισμένη να μη χάσει την τελευταία στιγμή το τρόπαιο του πρωταθλητή Ευρώπης και τα κατάφερε. Όπως στην ταινία του Μίλος Φόρμαν για τον Βολφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ έτσι και στο φάιναλ φορ της Πράγας η τελειότητα ήταν πολύ σχετική έννοια και η ΤΣΣΚΑ την πλησίασε. Παίζοντας στην πόλη που λίγοι θυμούνται ή ξέρουν ότι αποτέλεσε το σπίτι του αξεπέραστου Αμαντέους για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Το τέλειο ρεσιτάλ στο κατάλληλο μέρος. Ένα γήπεδο από τα καλύτερα της Ευρώπης που όμως δυστυχώς σπανίως χρησιμοποιείται για αγώνες μπάσκετ.
 
Αθήνα (2007)- Play it again, Sam από την Casablanca (1942)


Υπάρχει ένας τελικός που δεν θα βαρεθούμε ποτέ να βλέπουμε; Σίγουρα υπάρχει. Αν διαλέγαμε έναν αυτός θα ήταν της Αθήνας το 2007. Ο Παναθηναϊκός παίζει σπίτι του, με τον μεγάλο Νίκο Γκάλη στην πρώτη γραμμή των θεατών και αντιμετωπίζει την πρωταθλήτρια Ευρώπης ΤΣΣΚΑ. Το παιχνίδι μοιάζει με μια μάχη πέντε εναντίον ενός. Ο Θοδωρής Παπαλουκάς σε ένα από τα αλησμόνητα one man show προσπαθεί για σαράντα λεπτά να κερδίσει μόνος του τον Παναθηναϊκό. Δεν θα τα καταφέρει και ο Παναθηναϊκός θα ράψει τέταρτο αστέρι στις φανέλες του. Αλλά ακόμη και αν ξέρουμε το φινάλε ποτέ δεν θα βαρεθούμε να βλέπουμε την άνιση μάχη του 2007. Ακριβώς όπως ένας σινεφίλ δεν θα βαρεθεί ποτέ να ακούει τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στη θρυλική Καζαμπλάνκα του 1942 να λέει στον πιανίστα Σαμ: ‘’Play it’’. Στη φράση που έμεινε στην ιστορία του σελιλόιντ παραφρασμένη ως ‘’play it Sam’’. Οπως και να έχει το πράγμα όσες φορές και να παίξει ο Σαμ το "As times goes by'' θα βλέπουμε εκείνο τον τελικό.
 
Μαδρίτη (2008)- Te dejo Madrid (2001)


Μπορεί η Σακίρα να έχει την καρδιά της και τη φαμίλια της δοσμένη σε ένα Καταλανό ποδοσφαιριστή και να ζει στη Βαρκελώνη, αλλά το 2001 έφτιαξε την τέλεια χορογραφημένη ταυρομαχία στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού Te dejo Madrid! Το 2008 στη Μαδρίτη η ΤΣΣΚΑ γύρισε αποφασισμένη στα φάιναλ φορ και σίγουρη ότι μπορούσε να ανέβει ξανά στην κορυφή. Η νέμεση του Μεσίνα (Ομρπάντοβιτς) δεν ήταν στην πόλη και οι υπόλοιποι αντίπαλοι της ρωσικής αρμάδας έμοιαζαν ακριβώς με… ταύρους σε παλιά Ισπανική ταυρομαχία. Και ως γνωστό στο αποκρουστικό θέαμα της ταυρομαχίας ο ταύρος νικάει σπάνια και μισο-ναρκωμένος αποδέχεται τη μοίρα του. Με τέλειες κινήσεις, όπως ακριβώς ο χορός της Σακίρα, η ΤΣΣΚΑ απέδειξε ότι δεν είχε αντίπαλο στα… κυβικά της σε εκείνο το φάιναλ φορ. Ούτε καν τη Μακάμπι που είχε κάνει στον ημιτελικό με τη Σιένα μια από τις πιο... ψυχωμένες ανατροπές στην ιστορία των φάιναλ φορ.
 
Βερολίνο (2009)- Star Wars (1977)


Το φάιναλ φορ των αστεριών και του πολέμου τους! Το φάιναλ φορ που τα είχε όλα. Ξεκίνησε με ένα ελληνικό εμφύλιο και κατέληξε με ένα από τους καλύτερους ever τελικούς. Ο Παναθηναϊκός επιβίωσε από δύο άγριες μάχες στον γαλαξία των ηρώων και σε μια νέα βερσιόν της αυτοκρατορίας που αντεπιτίθεται. Σε κάθε λίστα που σέβεται τον εαυτό της με τις καλύτερες ελληνικές ομάδες όλων των εποχών ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να βρίσκεται έξω από την πρώτη τριάδα. Αν και για πολλούς και όχι άδικα θεωρείται η πληρέστερη και καλύτερη ελληνική ομάδα όλων των εποχών. Στο πρώτο μέρος του τελικού έκανε επίδειξη απόλυτου μπάσκετ και στο δεύτερο άντεξε στην επική αντεπίθεση της ΤΣΣΚΑ και στα σφυρίγματα του Αρτεάγκα. Θυμίζοντας Νταρθ Βέιντερ και Λιουκ Σκαϊγουότερ στη λήξη του τελικού Ομπράντοβιτς και Μεσίνα διασταύρωσαν τα… φωτοσπαθά τους σε ένα διάλογο που κανείς άλλος δεν άκουσε αλλά πολλοί μαντεύουμε το περιεχόμενο του. Αυτή είναι η μια απορία που άφησε αναπάντητη ο τελικός. Η άλλη είναι αν τα χαρτονομίσματα των 100 Ευρώ που πέταγε στο δεύτερο μέρος του αγώνα ο Θανάσης Γιαννακόπουλος προς τον Τζόρντι Μπερομέου ήταν περισσότερα από το τσουχτερό πρόστιμο που πλήρωσε μετά από μερικές εβδομάδες. May the force be with you…
 
Παρίσι (2010)- The perfect storm (2000)


Στην τελευταία σκηνή της δραματικής ταινίας του Βόλφγκανγκ Πίτερσεν ένα τεράστιο κύμα καταπίνει το μικρό ψαράδικο πλοίο του Τζορτζ Κλούνεϊ που μοιάζει να βιώνει το ιδανικό ρέκβιεμ για ένα θαλασσόλυκο. Κτυπημένος από την τέλεια καταιγίδα. Κάπως έτσι κατάπιε σε ένα διήμερο τους αντιπάλους της η Μπαρτσελόνα στο παλέ ντε Μπερσί στο φάιναλ φορ του 2010 με τελευταίο θύμα της τον Ολυμπιακό των 35 εκατομμυρίων ευρώ και του Τζος Τσίλντρες. Σπάνια είχαμε την ευκαιρία να δούμε τη μπασκετική τελειότητα σε όλο της το μεγαλείο και σε άμυνα και σε επίθεση αλλά εκείνη η ομάδα του Πασκουάλ ακούμπησε το άριστα. Σε βαθμό που ακόμη και οι ακριβοπληρωμένοι ποδοσφαιριστές της Μπάρτσα που πήγαν στο Παρίσι για τον τελικό σταμάτησαν για αρκετή ώρα να μοιράζουν αυτόγραφα και χάρισαν το χειροκρότημα τους στους παίκτες του Τσάβι.
 
Βαρκελώνη (2011)- With a little help from my friends (1967)


Αν οι στίχοι του αδικοχαμένου Τζον Λένον το 1967 αποθέωναν την αξία της φιλίας και της βοήθειας που ένας φίλος μπορεί να προσφέρει σε δύσκολες στιγμές υπάρχει μια εικόνα που αποτελεί τον ορισμό της καλής συνεργασίας. Είναι η στιγμή, που δευτερόλεπτα πριν το τέλος του τελικού της Βαρκελώνης, ο Διαμαντίδης τρέχει στον πάγκο και αγκαλιάζει τον Ομπράντοβιτς. Λίγο αργότερα ο Παναθηναϊκός θα ανέβει στο βάθρο του πρωταθλητή Ευρώπης για 6η φορά στην ιστορία του, ο Ομπράντοβιτς για 8η και για Τρίτη από το 2007 παρέα με τον Διαμαντίδη! Η τέλεια σχέση και συνεργασία παίκτη και προπονητή αποθεώθηκε στη Βαρκελώνη σε βαθμό που η συγκεκριμένη σκηνή να αποκτά διττή σημασία και κανείς να μην μπορεί πια με βεβαιότητα να πει ποιος ευχαριστεί περισσότερο τον άλλο! Σε αντίθεση με το τέλος των Μπιτλς που ήρθε μέσα σε καβγάδες, έριδες και διαφωνίες το τέλος της σχέσης Ζοτς-Διαμαντίδη θα έρθει ένα χρόνο αργότερα όταν οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Όσο για το φάιναλ φορ της Βαρκελώνης; Έγινε στη… Βαρκελώνη αλλά μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Τότε, δηλαδή, που σε μια ιστορικών διαστάσεων ανατροπή ο Παναθηναϊκός έσπασε την έδρα της Μπαρτσελόνα και απέκτησε το δικαίωμα να επιστρέψει στην πόλη για το φάιναλ φορ. Εκείνο το βράδυ όλοι ξέραμε ότι ήταν σχεδόν αδύνατον να χάσει τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης από τους εναπομείναντες διεκδικητές. 
Γράψτε το σχόλιο σας...