Ένα ντέρμπι, μια διαπίστωση

Η χθεσινή (4/10) αναμέτρηση των «αιωνίων» της Θεσσαλονίκης στο Αλεξάνδρειο θύμισε στους παροικούντες την πόλη ότι ο Άρης χρειάζεται τον ΠΑΟΚ και τούμπαλιν
0
Ευγένιος Δαδαλιάρας
05/10/2017 • 21:17
Άρης-ΠΑΟΚ
  • shares

Η παρουσία του Παναγιώτη Γιαννάκη χθες (4/10) στον πάγκο του Άρη, του Νίκου Σταυρόπουλου στον πάγκο του ΠΑΟΚ, η φανέλα του Νίκου Γκάλη κρεμασμένη από την οροφή του Αλεξανδρείου, η πραγματική μάχη μέχρι τα τελευταία λεπτά στο τερέν για μια πρόκριση, όλα αυτά μαζί, θύμισαν στους παροικούντες τη Θεσσαλονίκη ότι αυτό το ντέρμπι, ναι, πραγματικά, «έθρεφε» και «θρέφει» την πόλη. Κι όσο υφίσταται, θα συνεχίσει να το κάνει.

«Σιγά», θα πει κάποιος, «τώρα ανακάλυψες την Αμερική!» Όχι, την Αμερική δεν την ανακαλύψαμε τώρα, όμως, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα τα τελευταία χρόνια, είναι σαν το κάναμε.

Ας το σκεφτούμε λίγα καλύτερα! Η ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη λείπει από τη μεγάλη κατηγορία από το 2014. Άρα, τα παραδοσιακά ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ δεν υπάρχουν. Κανείς στη Θεσσαλονίκη δεν περιμένει εβδομάδες ολόκληρες να έρθει αυτό το ματς, σε Τούμπα ή Χαριλάου, για να κάνει κάζο στον συμπολίτη. Να τον αναγκάσει στην ήττα να ζητήσει από τη διοίκηση της ομάδας του να την κάνει καλύτερη, ώστε την άλλη φορά να είναι αυτός ο νικητής. Τα χρόνια της απουσίας τέτοιων αγώνων δεν είναι λίγα.

Από την άλλη, στο μπάσκετ οι δύο ομάδες δεν μάχονται πια για τίτλους. Μάχονται για καλύτερα πλασαρίσματα, άιντε και για μια θέση στον τελικό του Κυπέλλου. Οι ομάδες που είχαν μέσα Γκάλη και Γιαννάκη από τη μία, Σταυρόπουλο και Πρέλεβιτς από την άλλη, πάλευαν για Κύπελλα και Πρωταθλήματα. Ο ένας τραβούσε τον άλλο προς τα πάνω. Ο ανταγωνισμός έφερνε εξέλιξη. Στο ανώτατο, όμως, επίπεδο.

Τελευταία φορά που Άρης και ΠΑΟΚ βρέθηκαν να διεκδικούν τρόπαιο ήταν το 2003, στην Τούμπα, στον τελικό του Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο. Από τότε έχουν περάσει 14 ολόκληρα χρόνια. Μια ολόκληρη γενιά φιλάθλων έχει μεγαλώσει χωρίς άλλη (ή και χωρίς καμία) τέτοια παράσταση. Μια ολόκληρη γενιά φιλάθλων δεν έχει καν να συζητά για το ζευγάρι Άρης-ΠΑΟΚ, όχι τουλάχιστον όπως γινόταν κάποτε αυτές οι συζητήσεις.

Καλά που είναι κάνα ντέρμπι σαν το χθεσινό (4/10) στο Αλεξάνδρειο, που έκρινε μια πρόκριση, και λίγο... κουνήθηκε η πόλη! Λίγο, όμως... Κι αυτό το λίγο, δεν αρκεί. Κανείς εδώ δεν λέει ότι οι δύο «αιώνιοι» της Θεσσαλονίκης πρέπει να συμμαχήσουν σε κάτι. Αυτό που λέμε είναι ότι οι οπαδοί τους πρέπει να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη με πρωταγωνιστικό ρόλο του ενός συλλόγου για τον άλλον.

Αυτό που περιγράφουμε πιο πάνω είναι ακόμη πιο ορατό, αν γυρίσει κανείς πίσω στο χρόνο και μελετήσει τις «χρυσές» για την αθλητική Θεσσαλονίκη δεκαετίες του ’70 και του ’80. Τότε, όχι μόνο οι δύο, αλλά και ο Ηρακλής, που επίσης μπαίνει δυνατά στην εξίσωση, διεκδικούσαν πρωτιές και τίτλους σε όλα τα επίπεδα. Και οι τρεις λειτουργούσαν καταλυτικά μεταξύ τους. Από εκεί και πέρα, μόνο κάποιες αναλαμπές κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Έτσι, όμως, δουλειά δεν γίνεται...